
Piszą o swoim życiu. Chcą pokazać swoje inne, być może bardziej „ludzkie” oblicze. Próbują przedstawić się nie tylko jako gwiazdy światowego formatu, ale też jako zwykli śmiertelnicy, mający swoje wzloty i upadki. A wywiadach powtarzają, że opisują swoje życie nie tylko dla fanów, ale też, a może głównie, dla siebie. Ale czy faktycznie autobiografie mają sens? Czy dla nas, zwykłych ludzi, czytanie o życiu gwiazd niesie ze sobą jakąś wartość dodaną? Chodźcie, sprawdzimy to razem.
Dlaczego TAK?
TAK, bo kto nie chce poznać świata show-biznesu od kulis? Gdy bierzesz do ręki autobiografię aktora z Hollywood czy wokalisty zespołu popowego oczekujesz, że pokaże Ci kulisy swojej pracy w branży, ciekawostki z różnych wydarzeń, w których brał udział, a których Ty nie znasz z telewizji czy Internetu. Chcesz, żeby zabrał Cię w podróż po swoim gwiazdorskim życiu i pokazał Ci zakamarki swojej kariery, początki pracy publicznej, plusy i minusy bycia sławnym. Ta wiedza może przydać Ci się do tego, żeby być może podjąć kluczową decyzję – czy warto być sławnym?
TAK, bo to może być bardzo inspirujące! Wiele osób, które zaistniało w świecie show-biznesu, nie pochodzi z „bogatych” domów, a ich rodzice nie byli znanymi osobami, którzy utorowali drogę swoim dzieciom. Często autobiografie znanych osób, którzy wywodzą się „znikąd” mogą być pełne inspirujących historii o pokonywaniu przeszkód, radzeniu sobie z trudnościami i osiąganiu sukcesów. Mogą być to opowieści, które będą motywować czytelników do pokonywania barier, które przeszkadzają im do osiągnięcia wymarzonych celów.
TAK, bo dzięki temu można poznać swojego idola z innej, często nieznanej jeszcze strony. Przecież oni są tacy jak my, pełni zalet i wad. Tak jak my popełniają błędy, dokonują dobrych i złych wyborów. Mają chwile słabości. A kiedy kamery znikają, uciekają do własnych samotni, żeby odetchnąć od świata mediów i biznesu. Ale są też zabawni, towarzyscy, sympatyczni, chętni do pomocy. A więc często zupełnie inni niż ich wizerunek publiczny.
Dlaczego NIE?
NIE, bo wydaje mi się, że jest to celowa konstrukcja osobowości. Mam wrażenie, że niektórych z tych autobiografii, które przeczytałem, a które ciągle jeszcze przede mną, powstało z myślą o poprawieniu własnego wizerunku. Poprzez pokazanie własnych słabości, które mogą być przyczyną określonych wypowiedzi czy zachowań publicznych, autorzy autobiografii chcą się czasem „wybielić”. Ale mam też wrażenie, że tym autobiografiom często brakuje subiektywizmu. Według mnie czasem niektóre wydarzenia z życia autora są pomijane lub opisywane w pozytywnym świetle, przez to całej historii brakuje wiarygodności. Ja tego nie kupuję, przepraszam.
NIE, bo mam wrażenie, że wiele autobiografii powstaje po to, żeby „odkurzyć” swoją pozycję w świecie show-biznesu czy innych dziedzin życia publicznego. Wiele gwiazd, nieco już zapomnianych, decyduje się na wydanie własnych autobiografii, bo chce przypomnieć o sobie z nadzieją, że czas medialny jeszcze się dla nich nie skończył. Widzieliście niedawno wydaną autobiografię Britney Spears? Gwiazda pop, o której słychać co jakiś czas ze względu na jej problemy osobiste, postanowiła napisać o swoim życiu i „sprzedać” je jako autobiografię. Nie czytałem, więc nie ocenię jej wartości. Ale myślę, że może to potwierdzić to, o czym piszę. Pytam więc, po co to robić?
NIE, bo często życie prywatne gwiazd nie jest idealne i z pewnością nie zawsze warte naśladowania przez młodszych fanów. Nie ukrywajmy, ale wiele osób z show-biznesu opisuje w swoich autobiografiach swoje problemy z alkoholem, narkotykami czy innymi używkami. I, co gorsze, często wskazują, że to właśnie nałogi pozwoliły im na przetrwanie najgorszych chwil w ich karierach. Spójrzcie na Matthew Perry’ego, o którym pisałem jakiś czas temu. Jego życie przepełnione było uzależnieniem od rozmaitych używek, a mimo wszystko osiągnął sukces. A co jeśli ktoś zapragnie go naśladować i uzna, że to jedyna droga do osiągnięcia sukcesu?
Autobiografie z pewnością mają swoją wartość, ale ja nie jestem ich fanem. Przyznam się, że nie przeczytałem ich za wiele, mam nadzieję, że te najlepsze ciągle przede mną. I z pewnością mogą być one fascynujące i ciekawe, niosące dobre przesłanie i inspirację, jednak warto zachować wobec nich pewien dystans. Warto zrozumieć, że wydarzenia w nich opisywane są subiektywnym spojrzeniem na świat, a nie prawdą, którą należy ślepo przyjąć. Czy warto sięgnąć po ten rodzaj literatury? Oczywiście, że warto! Ale zachowajcie rozsądek.





Dodaj komentarz