
W gabinecie panuje duszna cisza. Przesiąknięte zapachem lawendowego olejku powietrze wydaje mi się zbyt ciężkie, bym mogła swobodnie oddychać. Zamiast tego czuję zapach strachu, który przylgnął do mnie tamtego wieczoru. Siedzę na miękkiej kanapie, jestem otoczona ciepłym światłem lampy, które wydaje się wyciągać każdą myśl z mojego umysłu, rozlewając ją na stół stojący między mną, a doktor Nowak. Czuję, że moje ręce drżą, a ja staram się ułożyć swoje myśli, chociaż te są rozedrgane jak spłoszone ptaki, roztrzepane i chaotyczne. Są jak puzzle, których kawałki celowo ktoś pomieszał po to, bym nie mogła złożyć ich w jedną całość. Doktor Nowak siedzi naprzeciwko mnie, z tym swoim spokojnym, opanowanym wyrazem twarzy, który irytuje mnie, bo kontrastuje z moim wewnętrznym chaosem. Jej przenikliwy wzrok sprawia, że czuję się jak na przesłuchaniu, chociaż przyszłam tutaj po pomoc.
– Opowiedz mi jeszcze raz, co widziałaś.
Głos ma spokojny, z nutą ciepła, która pozwala mi się otworzyć. Ale dzisiaj czuję, że brzmi… inaczej. Może to tylko moje nerwy. A może coś w tonie jej głosu jest zbyt cierpliwe, jakby usiłowała zapanować nad własną irytacją. Czuję, że jest sceptyczna wobec tego, z czym do niej przyszłam.
Przełykam ślinę, która wydaje się zbyt gęsta i gorzka, a moje usta są suche jak papier. Muszę zebrać myśli, ale zamiast tego moje słowa wypadają z ust jak drobne kamyczki, uderzając o powierzchnię rzeczywistości i nie zostawiając żadnego śladu.
Nie wierzy mi, czuję to.
Ale ja to widziałam, byłam świadkiem tego morderstwa. Nie ma tu mowy o żadnych halucynacjach. Jestem wściekła, że nikt mi nie wierzy i każdy próbuje mi sugerować, że coś sobie wymyśliłam. A ja go naprawdę widziałam. Ten mężczyzna był martwy, leżał na chodniku w kałuży krwi. Jego krew płynęła szerokim strumieniem, wsiąkając w kostkę brukową, a obok stała sylwetka – zamazana, ciemna, prawie niewidoczna w mroku nocy. Nie widziałam jej twarzy, ale jej kontury podpowiadały mi, że to kobieta. Jestem teraz przekonana, że zabiła tego mężczyznę, a po skończonej robocie, po prostu strzepnęła coś z ramienia, jakby zadowolona z siebie. A potem po prostu odeszła, nie oglądając się za siebie.
– Byłam na spacerze, tak jak zawsze. W parku, wiesz, tam, gdzie chodzę codziennie. – zaczynam, starając się, żeby mój głos brzmiał pewnie, ale wiem, że drży. Staram się przywołać obraz tamtego wieczoru, ale zamiast tego wszystko mi się rozmywa. – Była już noc, ale nie tak późno i park nie był całkowicie pusty. Usłyszałam krzyk. Taki… krzyk pełen bólu. Nie mogłam tego zignorować.
– Krzyk? – Doktor Nowak pochyla się nieco do przodu, a jej oczy wwiercają się we mnie z intensywnością, której wcześniej nie widziałam. – Co robiłaś, gdy go usłyszałaś?
– Pobiegłam w stronę, skąd dochodził. To było niedaleko stawu, tam, gdzie rosną te stare, pochylone wierzby. I wtedy… – zawieszam głos, starając się uporządkować swoje wspomnienia, które są w dalszym ciągu rozproszone jak potłuczone szkło. – Wtedy zobaczyłam dwie osoby, jedna z nich leżała na ziemi bez ruchu. Druga stała nad nią, jakby upewniając się, że wykonała swoje zadanie.
Wspomnienie o tym wieczorze wraca do mnie i jest jak cios w głowę, gwałtowne i obezwładniające. Moje palce drapią welurowe poszycie kanapy. Dr Nowak nic nie mówi, pozwalając mi kontynuować.
Nie wiem, ile mogę jej powiedzieć.
Dzisiaj coś powstrzymuje mnie przed całkowitym zaufaniem do niej. Nie jestem w stanie powiedzieć co, ale coś dzisiaj sprawia, że atmosfera w gabinecie jest inna. Mniej znajoma. Mniej przyjazna.
Wracam jeszcze raz do wydarzeń z tamtego wieczoru. Ale tylko w swojej głowie, jakbym chciała przefiltrować wszystko i powiedzieć to, co jest absolutnie niezbędne. Początkowo myślałam, że to żart. Że się pomyliłam. Że ktoś zrobił sobie makabryczny dowcip. Ale gdy podeszłam bliżej poczułam, że moje serce zaczyna bić szybciej, niemal miażdżąc żebra. To nie był żart. Ciało było zimne, martwe, a mężczyzna miał szeroko otwarte oczy, jakby w ostatnim momencie próbował zobaczyć coś, co mogło uratować mu życie.
– Musi mi Pani uwierzyć. Byłam tam, podeszłam bliżej, widziałam go martwego. – słyszę swoje słowa, które brzmią tak, jakby należały do kogoś innego. Jakbym opowiadała historię, którą usłyszałam gdzieś przypadkiem.
– A potem zadzwoniłaś na policję? – pyta mnie dr Nowak, a ja widzę, jak jej palce przesuwają się po notesie, choć nic nie zapisuje.
– Nie, po prostu tam pobiegłam. Nie mogłam tam zostać sama, byłam przerażona. – czuje się źle, jestem wściekła, że nie zadzwoniłam na policję i nie zostałam na miejscu zbrodni. Ale spanikowałam, nie wiedziałam, co mam robić.
Oczy mojej terapeutki lekko się zwężają, jakby próbowała przebić się przez gęstą mgłę, która unosi się wokół mojej wersji wydarzeń.
– Wiem, że to dla Ciebie trudne. Policja przeprowadziła dochodzenie, nie znaleziono żadnych dowodów. Jesteś pewna, że to, co widziałaś, jest prawdziwe? Może to było tylko… złudzenie? Może coś Ci się przywidziało? Wiem, że miałaś ostatnio trudności z zasypianiem, a takie sytuacje mogą powodować, że umysł płata nam file. To mogło być złudzenie, reakcja na stres…
– Nie! – przerywam jej, czując, jak narasta we mnie irytacja.
To prawda, powiedziałam to wszystko policji, ale oni po prostu mnie zignorowali. Niby to sprawdzili. Ale nie znaleźli żadnych śladów. Żadnej krwi, żadnych świadków, żadnych dowodów. I mówili mi dokładnie to samo. Że mogłam coś źle zinterpretować, że to wszystko mogło być jedynie wytworem mojego umysłu.
Wzdycham ciężko i opadam na oparcie kanapy. Nie wiem, czego tu szukałam. Szukałam wsparcia, zaufania, pomocy. Czuję, że coś we mnie pęka. Moja pewność siebie topnieje. Jestem sfrustrowana i nie mam ochoty dłużej tutaj być.
– Olu, czy brałaś dzisiaj swoje leki?
Doktor Nowak znowu pochyla się do przodu i mówi do mnie, starając, się, żeby jej głos był ciepły i wzbudzający zaufanie. Ale na to jest za późno. Wydaje mi się, że moje zaufanie do niej jeśli jeszcze nie zniknęło, to bardzo mocno się zachwiało. Czuję, jak coś zaciska mi się w piersi. Oczywiście, że wzięłam leki! Co to ma wspólnego z tym, co widziałam? Czy to możliwe, że… to one mogły spowodować te wizje? Zaciskam mocno powieki i staram się odgonić myśli, które zaczynają we mnie kiełkować. Zawsze wydawało mi się, że jestem zdrowa psychicznie. Ale nie bez powodu trafiłam tutaj i spotykam się z dr Nowak od niemal roku.
– Tak, wzięłam leki. – odpowiadam, ale zbyt szybko i trochę zbyt nerwowo. Nie wiem już sama, czy próbuję przekonać ją, czy samą siebie. – To nie ma znaczenia. To nie były halucynacje, ja naprawdę to widziałam. Byłam tam, czułam strach, czułam się obco, a potem…
Mam już dość tych pytań, które podważają moją wiarygodność.
Ale mimo wszystko w mojej głowie pojawia się wątpliwość. Może oni wszyscy mają rację? A jeśli to naprawdę tylko złudzenie? Może mój umysł płata mi figle? Nie zakładam, że policja współpracuje z moją terapeutką, żeby zrobić ze mnie wariatkę. Owszem, zawsze byłam podatna na stres, a te wszystkie sesje są dowodem na to, że coś jest ze mną nie tak. Przyłapuję się na tym, że zaczynam naprawdę wierzyć w to, że cała ta sytuacja była projekcją mojego zmęczonego umysłu.
Dr Nowak milczy. Jakby czekała, aż sama wyciągnę wnioski, które ona z jakiegoś powodu boi się wypowiedzieć na głos. Jakby chciała mnie zmusić, żebym sama zaczęła wątpić w wydarzenia, które opisuję. Moje myśli błąkają się gdzieś w mojej głowie, przypominając sobie strzępki wydarzeń z przeszłości, które teraz wracają jak bumerang. Przypominam sobie, że były momenty, kiedy wydawało mi się, że ktoś mnie śledzi i obserwuje. Czy to też było wytworem mojej wyobraźni?
Przyglądam się swojej terapeutce.
Jej twarz się spokojna, oczy łagodne. Tak jak zwykle zresztą. Ale staram się spojrzeć w te oczy trochę głębiej, jakby chcąc dostrzec to, czego na pierwszy rzut oka nie widać. Wydaje mi się, że jest tam coś, co budzi mój niepokój. Ale nie wiem, czy znowu nie jest to tylko złudzenie.
– Olu, chcę Ci pomóc, wiesz o tym, prawda? – pyta mnie, starając się skupić moje myśli na rozmowie.
– Wiem o tym. – kiwam głową, ale w głębi duszy nie czuję się rozumiana. Patrzę na terapeutkę i widzę, że ona patrzy na mnie w sposób, w jaki patrzy się na pacjentkę, która traci kontakt z rzeczywistością. Ta myśl jest bolesna, bo dr Nowak była chyba jedyną osobą, do której miałam bezgraniczne zaufanie. Teraz to wszystko jakby się rozpłynęło.
– Dobrze, spróbujmy jeszcze raz. Powiedz mi, jak wyglądała ta osoba, którą widziałaś. Ta, która miała dokonać tego morderstwa. – prosi mnie, a ja momentalnie czuję zimny dreszcz.
– Nie widziałam jej dobrze. Było ciemno, a ona była ubrana na czarno. Chyba była wyższa ode mnie, szczupła. Ale miała kaptur na głowie, więc nie miałam szansy zobaczyć jej twarzy. – odpowiadam, starając się przypomnieć sobie jak najwięcej.
Doktor Nowak kiwa głową, notując coś znowu w swoim notesie. To mnie irytowało. Zawsze notowała. Zawsze analizowała każde moje słowo.
– A co z jej zachowaniem? Zauważyłaś coś, co zwróciło Twoją uwagę?
Próbuję się skupić, żeby przypomnieć sobie coś więcej. Widziałam ją z daleka, nie jestem nawet pewna, czy była kobietą. Stała przez chwilę, a potem odeszła w mrok. A ja byłam zbyt przerażona, żeby ją gonić. Wydawała się tylko zadowolona z tego, co zrobiła. Strzepnęła coś z ramienia, jakby to co, zrobiła, było błahostką.
– Nie, raczej nic nie zauważyłam. Wszystko działo się bardzo szybko. – mówię po dłuższym namyśle.
– Rozumiem. A ten mężczyzna. Czy był kimś, kogo znasz?
To pytanie mnie zaskakuje. Moje serce zatrzymuje się na ułamek sekundy, a potem rozpędza się i bije jeszcze szybciej. Kim on był? Czy mogłabym go rozpoznać? Czy już wcześniej widziałam jego twarz?
– Nie… nie jestem pewna. Było ciemno.
Dr Nowak patrzy na mnie w milczeniu i uśmiecha się delikatnie.
– Olu, potrzebujesz odpoczynku. W twoim życiu wydarzyło się ostatnio bardzo dużo. Może spróbujesz wrócić do tych wspomnień później, kiedy będziesz w stanie spojrzeć na wszystko z innej perspektywy?
Wiem, że jej słowa są logiczne, rozsądne. Wiem, że powinnam jej posłuchać, ale coś mnie powstrzymuje.
Terapeutka odkłada notes i spogląda na mnie z troską.
– Czasami nasz umysł potrafi płatać figle. Jesteś w trudnym momencie życia, masz dużo stresów, a to wszystko może prowadzić do różnych… iluzji. Ale pamiętaj o tym, że nie jesteś sama. Jestem tutaj, żeby Ci pomóc. Ale musisz mi zaufać i przyjąć, że nie wszystko, co widzimy, jest prawdziwe.
Moja pewność siebie jest teraz zachwiana. Kiedy wchodziłam tutaj z nadzieją, że moja terapeutka mi pomoże, byłam pewna tego, co widziałam. Teraz nie jestem już pewna niczego. Czy naprawdę mogłam stworzyć to wszystko w swojej głowie?
– Być może ma Pani rację… – mówię, ale czuję, że nie powinnam jej słuchać. Ten wewnętrzny krzyk, który woła do mnie, że się mylę, jest jednak zagłuszony przez falę wątpliwości.
Dr Nowak uśmiecha się ciepło, ale jej uśmiech nie dociera do oczu.
– Zaufaj sobie Olu i zaufaj mi. To wszystko minie, obiecuję.
Wstaję z kanapy, czując się jeszcze bardziej zagubiona niż w momencie, kiedy na niej siadałam. Z jednej strony chcę wierzyć, że to wszystko złudzenie. Ale z drugiej strony coś we mnie krzyczy, że nie powinnam się na to godzić.
Zbieram swoje rzeczy i ruszam w stronę drzwi. Przed wyjściem z gabinetu, odwracam się jeszcze raz z stronę dr Nowak, żeby się z nią pożegnać. Może mimo wszystko podziękować. Widzę ją siedzącą w swoim fotelu. I w tym ułamku sekund widzę, jak jej dłoń drga minimalnie, a potem, jakby automatycznie, unosi się i strzepuje coś z ramienia. Dokładnie w ten sam sposób, jak tamta osoba, tamtej nocy.
Zamieram i czuję, że krew odpływa mi z twarzy. Moje serce bije jak oszalałe, a w głowie pojawia się chaos myśli. Co to było? Dlaczego to zrobiła? Czy mogła…?
– Coś nie tak, Olu? – pyta łagodnie, ale ja już wiem, że nie mogę jej ufać.
– Nie, wszystko w porządku, zamyśliłam się. – odpowiadam, starając się opanować drżenie głosu.
Wychodzę, zamykam drzwi od gabinetu. Próbuję się skupić. Co mam zrobić? Czy powinnam komuś powiedzieć? Ale komu? Przecież nikt mi nie uwierzy. Czuję, że wszystkie odpowiedzi są na wyciągnięcie ręki, ale jednocześnie znikają mi z pola widzenia jak duchy. Czy naprawdę jestem jedynym świadkiem morderstwa? Czy to możliwe, że dr Nowak…?
Ale ta myśl jest zbyt przerażająca, by ją dokończyć.





Dodaj komentarz