Okropny ból głowy. To pierwsze, co czuję, gdy się budzę. Ale czy na pewno się obudziłem? A może jestem tam, co wszyscy nazywają niebem? Nie, w niebie nikt nie stukałby mnie młotkiem w głowę. Albo nie wierciłby mi w niej dziury. Albo nie zaciskałby jej jak w imadle. Sam nie wiem już, do czego porównać to uczucie. Boli, a to daje mi nadzieję na to, że nie umarłem.

Pik… Pik… Pik…

Za nic w świecie nie jestem sobie w stanie przypomnieć tego, co się stało. Myślenie teraz sprawia mi ogromny ból i nie będę ryzykował tego, że być może przestanę żyć, jak tylko zmuszę się do bezsensownego wysiłku. Na to jeszcze przyjdzie czas. Z pewnością urwał mi się film, a teraz odzyskałem, zdaje się, świadomość. Gdzieś tam z tyłu głowy krąży delikatne wspomnienie rozmowy, potem krótkiego krzyku, a potem chyba trzasku i ciemności. W zasadzie to cały czas trwa ciemność, a to dlatego, że nie otworzyłem oczu. Karcę sam siebie za to, że jeszcze na to nie wpadłem.

Pik… Pik… Pik…

Ale otworzyć oczu nie mogę. Powieki mam strasznie ciężkie, więc dam sobie chwilę czasu. Jeśli żyję, to może mam go jeszcze trochę, taką mam przynajmniej nadzieję. Zauważam też coś więcej. Nie mogę się praktycznie ruszyć, wydaje mi się, że jestem sparaliżowany. Nie czuję bólu, co mnie trochę przeraża. Ale nie wyciągam pochopnych wniosków. Muszę być optymistą.

Pik… Pik… Pik…

Z tych wewnętrznych rozterek na temat stanu mojego „bycia” wyrywa mnie dźwięk, jakby przytłumionych głosów. Ciężko mi jest rozróżnić, kto i co mówi, ale ewidentnie ktoś jest w tym samym miejscu, co ja. Nie wiem, ile osób mnie obserwuje. Czy rozmawiają o mnie? Czy już zauważyli, że jestem wśród nich? Jeśli jestem w szpitalu, a tak nakazuje mi myśleć moja podświadomość, na pewno zajęto się mną profesjonalnie. A więc osoby, które słyszę, być może uratowały mi życie, a może są moimi bliskimi. Chyba mogę więc odetchnąć z ulgą. Wydaje mi się, że żyję, są obok mnie osoby, którym zależy na mnie i znajduję się w miejscu, które pewnie jest szpitalem. To wlewa jeszcze więcej optymizmu w moje serce. Bo to znaczy, że mnie uratowano, poskładano i teraz oczekuje się mojego pełnego powrotu do zdrowia.

Pik… Pik… Pik…

Chociaż moje ciało jest nieruchome, moja psychika chyba wraca do zdrowia, bo odzywają się we mnie moje skłonności do ryzyka. Nieco uspokojony swoją sytuacją, staram się przypomnieć, co się stało. Chyba jechaliśmy autem. Mówię my, bo zazwyczaj jeżdżę ze swoją żoną. To ja prowadzę samochód, ona woli odpoczywać z boku. Tym razem jednak ewidentnie coś nie zagrało. Czy uderzyliśmy w coś? Wypadliśmy z drogi? A może to jakiś nieodpowiedzialny szczeniak pod wpływem walnął w nas na skrzyżowaniu? A może to w ogóle nie był wypadek? Na wszystkie pytania na pewno będzie jeszcze czas znaleźć odpowiedzi. Ważne, abym przeżył.

Pik… Pik… Pik…

Zostawiam swoje dywagacje i wracam myślami do osób wokół i ich głosów. Zdaje mi się, że z każdą minutą słyszę ich coraz wyraźniej, możliwe, że zaczynam nawet rozumieć, co mówią. Szkoda, że jeszcze nie mam dość siły, żeby otworzyć oczy ani ruszyć ręką, bo mógłbym im dać znać, że już jestem.

– … „niestety sytuacja jest bardzo ciężka…”

Ciężka? No dobra, ale przecież żyję. Z resztą sobie poradzimy.

– … „maszyna za niego oddycha…”

Absurd. Tylko odwróćcie się w moją stronę to zobaczycie, że sam to potrafię.

Te strzępki rozmów lekko mnie niepokoją. Na szczęście za chwilę podejdą do mojego łóżka i zobaczą, że wróciłem. Wtedy zrozumieją, że jestem twardy i nie odpuszczę tak łatwo.

– … „ile to może potrwać?…”

Oh, to chyba głos mojej żony. Boże, dziękuję Ci, że ona żyje. Że nic jej nie jest. Miała więcej szczęścia, to kolejna pozytywna informacja. Nie darowałbym sobie tego, gdyby to ona teraz była na moim miejscu.

Pik… Pik… Pik…

Halo? Jestem tutaj. Spójrzcie na mnie. Żyję. Podejdźcie do tego cholernego łóżka i zerknijcie na te cholerne maszyny. Przecież ktoś tu chyba jest lekarzem i umie rozpoznać, kiedy człowiek odzyskuje przytomność?!

– „…nie wiem, mamy procedury…”

Jakie procedury? Żyję!

Pik… Pik… Pik…

Słysząc te słowa wydaje mi się, że staję się jeszcze bardziej żywy. Nawet jeśli maszyny mi pomagają, ale mam świadomość, to chyba to coś znaczy? Nie jestem lekarzem i nie znam się na tym, ale wydaje mi się, że jeśli ktoś daje jakiekolwiek oznaki życia, to dobrze to rokuje? Wystarczy tu podejść i dobrze mi się przyjrzeć. Może nie jestem jeszcze w stanie sam oddychać, ale, jak to mówią, czas goi rany? Po prostu tu podejdźcie, sprawdźcie jakoś mój stan i pozwólcie mi jeszcze trochę pożyć.

Pik… Pik… Pik…

– „Pani mąż jest podłączony do maszyny, która utrzymuje go przy życiu, ale jego mózg nie reaguje na żadne impulsy, więc w końcu będziemy musieli pozwolić mu odejść.”

Gdzie odejść?!

– „Czyli kiedy, panie doktorze?”

Jak to kiedy?! Przecież ja żyję, mój mózg pracuje! Odwróć się tu wreszcie i sam sprawdź!

-„W najbliższym czasie.”

No chyba żartujesz. Człowieku, ja żyję, rozumiesz? Może i mam uszkodzony mózg z jakiegoś powodu, ale odzyskałem świadomość i słyszę Waszą rozmowę. Jak to możliwe, że stwierdzasz brak reakcji mojego mózgu na impulsy, skoro ja potrafię Cię usłyszeć? Może sie pomyliłeś i powinieneś się upewnić zanim zrobisz coś tak głupiego? A może wezwij jakiegoś bardziej ogarniętego doktora, który zna się na swojej robocie? Dlaczego chcecie wysłać mnie na tamten świat? Kochanie, dlaczego na to pozwalasz?!

Pik… Pik… Pik…

-„Jeśli wyrażę zgodę, możecie odłączyć go w każdej chwili?”

Skarbie, co Ty wyprawiasz? Przecież nie dałabyś tak łatwo mi odejść. Walczyłabyś o mnie do ostatnich chwil, do ostatniej możliwej szansy na ratunek. Proszę, spójrz na mnie, podejdź, weź mnie za rękę a poczujesz, że jestem tutaj.

-„Tak”.

Popełniacie błąd! Czy Wy jesteście amatorami? Jak możecie dać tak człowiekowi umrzeć? Spójrzcie na mnie do cholery!

Pik… Pik… Pik…

-„Panie doktorze, to moja wina. Nie byłam wystarczająco uważna”

Wybaczam Ci. Nic się nie stało, zapomnimy o tym, o ile będę w stanie sobie cokolwiek przypomnieć. Wyjdę z tego i będziemy żyć tak, jakby nic się nie wydarzyło.

-„Nie chcę by cierpiał.”

Słyszę kroki. No wreszcie, zdecydowali się do mnie podejść. Kroki są coraz głośniejsze, zaraz wszystko się wyjaśni. Już traciłem nadzieję, że przez głupi błąd dostanę bilet w jedną stronę.

-„Przepraszam kochanie. Przepraszam za wszystko.”

Co?! Nie rób tego, proszę, nie rób tego!

W jednym momencie czuję, że mój oddech staje się coraz płytszy. Chciałbym desperacko złapać nieco więcej powietrza, ale coś mnie przed tym powstrzymuje. Więc tak wygląda umieranie.

Pik… Pik… Piiiiiiiiiiiiiiiiiiiii…

Dodaj komentarz



Trending