
6.00
Praca w młodym, zgranym i przyjaznym zespole. Kłamstwo numer jeden. Dziewczyna, z którą dzisiaj otwieram kawiarnię, nie odezwała się do mnie jeszcze ani słowem. Stoi oparta o ladę i patrzy gdzieś w dal, myślami będąc wszędzie, tylko nie tutaj. Gdyby nie wątpliwej jakości wczorajsze szkolenie z managerką, nie wiedziałabym nawet, jak włączyć ekspres do kawy. Dostałam zmianę z tą wymalowaną i uzależnioną od telefonu osobą tylko dlatego, że podobno jest najbardziej doświadczona w zespole. Świetnie się zaczyna.
6.10
Dalej nie zamieniłyśmy słowa, chociaż pierwsi klienci zaczynają się pojawiać. Na szczęście, póki co ona ich obsługuje, ja odpowiadam za parzenie najprostszych kaw i herbat z torebki. Robiłam to w domu nie raz, więc ciężko się w czymś pomylić. Wydanie gotowej kanapki z cateringu też nie jest problemem. Poczekam, aż wydamy wszystkie zamówienia i spróbuję sama do niej zagadać. Chyba mnie nie zignoruje?
6.15
Elastyczne godziny pracy. Kłamstwo numer dwa. Co prawda, ustaliłam z managerką grafik na najbliższe dwa tygodnie, ale już dostałam jasny sygnał, że muszę być dyspozycyjna. Kawiarnia jest otwarta od 6 do 20 i najlepiej by było, gdybym pracowała tam przez cały dzień. Tak, szefowa doskonale rozumie, że jestem studentką, no ale biznes to biznes. Muszę sama sobie to jakoś zaplanować. Powinnam docenić, że osoby bardziej doświadczone muszą być ze mną i mi pomagać, więc one też są skazane na takie godziny pracy. Elastyczność podobno przyjdzie z czasem, jak już ogarnę podstawy. Dobre sobie.
6.20
Zrobiłam pierwszy krok i zapytałam mojej współpracowniczki, czy powinnam czyścić ekspres do kawy po każdym zaparzeniu. Tylko wzruszyła ramionami i wróciła do przeglądania mediów społecznościowych. Jakim cudem ona jest najbardziej doświadczona? To nie wróży dobrze. Pierwszy dzień pracy z osobą, która ewidentnie jest tu za karę to jest to, o czym marzyłam. Na szczęście na początku dnia lokal nie jest zbyt zatłoczony, to nie muszę się stresować, że z czymś nie zdążę, albo coś źle zrobię. Jestem nowa, więc wymagam też trochę wyrozumiałości od innych.
6.25
Konkurencyjne wynagrodzenie. Kłamstwo numer trzy. Jakiś czas temu, po słabych doświadczeniach w poprzedniej pracy obiecałam sobie, że nigdy więcej nie podejmę się roboty za prowizję. A teraz tak właśnie zrobiłam. Podstawa w kawiarni to jakiś żart, biorąc pod uwagę ilość godzin pracy i zakres obowiązków. Bo generalnie musisz pracować zawsze i robić wszystko. A prowizję dostaniesz od sprzedanego ciasteczka czy specjalnej kawy, albo jak wciśniesz komuś kubek termiczny. Na koniec miesiąca szefostwo wypłaci Ci sowitą prowizję. Aha, już to widzę. To samo obiecali mi poprzednio. A skończyło się na tym, że nie mogłam nawet zapłacić czesnego za studia. Ale potrzebowałam pracy, to co miałam zrobić?
6.30
Kiedyś słyszałam opowieści, że jak pracujesz na stacji benzynowej, to najgorsze co Cię może spotkać, to wycieczka szkolna. Wszyscy chcą hot dogi, do łazienki kolejka, wszędzie krzyk i hałas. W kawiarni, jak się niedługo miałam przekonać, problemem jest większa grupa ludzi, z których każdy bierze inny rodzaj kawy, zwłaszcza specjalnej. A do tego odgrzewane kanapki. Trafi Ci się pięć osób i już masz pół godziny z głowy na przygotowaniu tego wszystkiego. Dzięki mojej wspaniałej koleżance z pracy, na start dostałam taką grupkę, która ewidentnie nie wróciła jeszcze do domu po skończonej imprezie. Nie ma przebacz, takie sytuacje uczą, więc dzielnie trzeba stawić temu czoła.
6.35
Szeroki pakiet medyczny. Kłamstwo numer cztery. Spodziewałam się Bóg wie czego. Chciałam absolutną podstawę, czyli dostęp do internisty, podstawowych specjalistów, możliwość nagłej pomocy medycznej w prywatnym szpitalu. A do tego stomatologa, jeśli nie za darmo, to z konkretną zniżką. A co dostałam? Internistę i ginekologa. I możliwość dokupienia dodatkowego pakietu z wszystkimi udogodnieniami za kwotę, która jest połową mojej podstawy. Absurd. Dostałam też oczywiście zapewnienia, że szefostwo negocjuje poszerzenie pakietu dla pracowników. Mhm, niedoczekanie moje.
6.40
Moja pierwsza grupka klientów rozsiadła się w kącie lokalu i ewidentnie czeka na moje przyjście. Pomimo wczesnej godziny humory im dopisują. Ależ bym chciała dzielić ich radość. Odważnie, z determinacją i małym notesikiem w ręku ruszyłam w ich kierunku, gotowa stawić czoła mojemu przeznaczeniu. W przelocie spojrzałam na dziewczynę, którą powinnam nazywać koleżanką z pracy, a ona, w swoim stylu wzruszyła ramionami.
– Dzień dobry, co podać?
Pierwsze koty za płoty. Teraz wszystko dokładnie zapiszę i zrealizuję. Nic trudnego.
6.42
Zniżki na produkty z oferty kawiarni i okresowe gratisy. Kłamstwo numer pięć. Kilkanaście procent zniżki na kawę daje oszczędności rzędu kilku złotych miesięcznie, patrząc na częstotliwość, z jaką kupuję kawę. Wspaniale! Już czuję się bogatsza. Co kilka tygodni w gratisie dostanę kawę w ziarnach lub kapsułkach. Dobra, to jeszcze tylko kupię ekspres za kilka tysięcy i będę sama dla siebie baristką w mojej kawalerce.
6.45
Szanowni klienci z „mojej” grupki już pięć minut zastanawiają się, co zamówić. Na razie wymieniają głupie spojrzenia i uśmiechy, co mnie irytuje, bo mam wrażenie, że te ironiczne gesty są skierowane w moją stronę. Chyba zdają sobie sprawę z tego, że jestem nowa, więc można się ze mną podroczyć. Najpierw opisuję im każdą specjalną kawę z menu. Potem odpowiadam na pytanie, która kanapka jest świeża. A na koniec, w którym ciastku jest najmniej cukru. Dopiero przyszli, a ja już marzę o tym, żeby sobie poszli.
6.50
Nie chcę, żeby to zabrzmiało tak, że ciągle narzekam. Mimo tych wszystkich kłamstw, to jedyne miejsce, które chciało mnie zatrudnić. Jestem studentką, przed kawiarnią pracowałam tylko w jednym miejscu, zupełnie zresztą nie związanym z tą branżą. Moim pakietem medycznym była państwowa służba zdrowia, gdzie do stomatologa trzeba przyjść do przychodni rano, zaczekać i zrobić przegląd zębów po południu. No i ilekolwiek bym tutaj nie zarobiła, to zawsze będzie więcej niż zero. Nie miałam wyjścia, a poza tym szefowa naprawdę wydawała się miła.
6.55
Ciągle stoję jak kołek przed grupką klientów, którzy ewidentnie przyszli się tu powygłupiać. Niezupełnie zostałam przeszkolona w zakresie tego, jak mam się zachować, kiedy będę miała do czynienia z trudnym klientem. Nie mogę ich wyprosić, bo w sumie to nie zrobili niczego złego. Ale nie mogę też stać tu wiecznie i być przedmiotem ich pośrednich żartów. Muszę podjąć jeszcze jedną próbę przed tym, zanim zupełnie się poddam.
– Słuchajcie, zamawiacie coś? Bo za pięć minut zadzwoni mi budzik i będę musiała wstać do pracy.





Dodaj komentarz