Znasz ten złoty czas między 23.00 a 2.00 w nocy? Pewnie, że znasz. W domu wreszcie cisza. Logistyka dnia ogarnięta. Żona śpi, dzieciaki nie produkują już decybeli. Świat na chwilę zwolnił. To jest właśnie ten moment, kiedy nikt nie chce od Ciebie kolejnego maila, kanapki albo czystych skarpetek.

I wtedy odpalasz wszystkie te rzeczy, na które nie miałeś czasu w ciągu dnia. To dobry czas na włączenie konsoli i zresetowanie mózgu. Albo na to, żeby otworzyć książkę, która nie jest instrukcją obsługi pralki. W końcu możesz wziąć oddech.

To będzie ten rodzaj wpisu, który czytają faceci o 2 w nocy, z zimnym piwem i czerwonymi oczami. Dokładnie wtedy, kiedy powinni spać.

Dzisiaj napiszę Ci o książce, która zdemolowała mój ulubiony fragment doby. I udowodnię Ci, że sen to luksus, na który facet po 30. nie ma czasu. A na koniec rzucę Ci w twarz stwierdzenie, że to gówno prawda.

Jest taki gość, Matthew Walker, który napisał książkę „Dlaczego śpimy?”. I pokazał, że wie o śnie więcej, niż Ty o swoim życiu. Walker jest takim kumplem, który na imprezie mówi Ci, ile kalorii ma piwo, które właśnie pijesz. Nikt go nie lubi, ale ma, kurde, rację. To jest brutalna, naukowa sekcja zwłok Twojego stylu życia. Każda kolejna zarwana godzina snu to nie medal za wytrwałość. To kolejna cegiełka do budowy Twojego przyszłego zawału, Alzheimera albo problemów z erekcją. Taak, dobrze czytasz. Gość bez znieczulenia i uczciwie informuje Cię, że Twój testosteron płacze za każdym razem, kiedy odpalasz kolejny odcinek serialu o pierwszej w nocy. Albo mówi Ci o tym, że facet, który śpi po 5 godzin na dobę, ma wydolność jak typ po flaszce wódki i IQ o kilka punktów niższe niż worek ryżu.

Dzisiaj luksusem jest spanie 8 godzin na dobę. Nie chodzi tylko o zmęczenie. Chodzi o to, że jesteśmy pokoleniem, które wypala się bardzo szybko. Jesteśmy przeładowani, przebodźcowani, przeambitni. Zarządzamy życiem jak projektem, gdzie regeneracja jest stratą czasu. Bo przecież sen nic nie produkuje.

Sen to luksus, na który facet po 30. nie ma czasu. Bo doba jest za krótka. To jest ten problem. Nie chcemy spać, bo mamy FOMO. Boimy się, że coś nas ominie. Bo świat pędzi, inni robią karierę. Bo Instagram pokazuje, że każdy wstaje o 4.00 rano, medytuje, biega i zarabia miliony. Więc my robimy to samo. Wstajemy o 4.00 rano, żeby dokończyć raport, który i tak nikogo nie obchodzi.

Sen to kapitulacja.

Gówno prawda. To tak naprawdę jedyna rzecz, która może Cię uratować. Po lekturze Walkera zdajesz sobie sprawę z czegoś naprawdę ważnego – że luksusem była niewiedza. Ta błoga świadomość, że robiłeś sobie krzywdę, ale przynajmniej robiłeś to z uśmiechem na ustach. A po „Dlaczego śpimy?” możesz robić dokładnie to samo, tylko z pełną, naukową dokumentacją własnej destrukcji. Absurdalne, nie?

Nie potrzebujesz nowego planera. Możesz kupić sobie 10 kursów na efektywność, mieć ustawione alarmy w telefonie, zainstalować aplikację do medytacji. Ale to nie zmieni faktu, że musisz się po prostu położyć. Że jedyne, czego potrzebujesz, to poduszki. I nie po to, żeby odpocząć. Tylko po to, żeby przestać udawać, że nie jesteś robotem.

Nie będę Ci mówił, żebyś rzucił wszystko i poszedł spać o 21.00 jak emeryt. Mówię Ci tylko, że jeśli dalej będziesz traktować sen jak luksus, to Twoje życie będzie jak pokój na AirBnb – zawsze zajęte i nigdy nie posprzątane.

Więc bierz w łapę „Dlaczego śpimy?” i pozwól jej się uśpić. Ta książka Cię nie znudzi. Ona Cię uratuje. Pod warunkiem, że wcześniej nie zaśniesz ze zmęczenia.

Dodaj komentarz



Trending