Na pierwszy rzut oka wszystko było na swoim miejscu, ale wydawało mi się, że coś nie jest tak, jak być powinno. Emma spała spokojnie w łóżeczku. Wszystkie książeczki były równo poukładane na malutkiej dziecięcej biblioteczce. Miniaturowe krzesełko było prawidłowo dosunięte do sporej wielkości stolika, a wszystko to ustawione w rogu pod oknem. Lalki były poukładane na komodzie z uwzględnieniem ich wielkości. W pokoiku panował porządek. Ale jednak, kiedy zamykałem drzwi, coś nie dawało mi spokoju. Postanowiłem zajrzeć tam jeszcze raz. Powoli nacisnąłem klamkę i ponownie wszedłem do środka. Moich uszu dobiegł delikatny szum z malutkiej maskotki. Używaliśmy tego, żeby położyć Emmę do snu i zadbać o to, żeby niepożądane dźwięki z zewnątrz go nie zakłócały. Maszyna jeszcze działała, więc miałem pewność, że poruszaniem się po pokoju jej nie obudzę. Zerknąłem szybko na wszystko jeszcze raz. Podszedłem do stolika i ponownie spojrzałem na kartkę papieru zostawioną na stoliku. Rysunek, który na niej widniał przedstawiał postać, chyba dziewczynkę, ze skrzydłami, ubraną na biało. Uśmiechnąłem się pod nosem. Emma zawsze lubiła rysować i całkiem nieźle jej to wychodziło. Otoczyłem wzrokiem pozostałą część niewielkiego pokoiku i upewniłem się, że wszystko jest na swoim miejscu. Nie miałem powodów do niepokoju. Być może mam paranoję albo po prostu jestem zmęczony. Wyszedłem z pokoiku, delikatnie zamykając drzwi za sobą.

Emma była naszą córką, na którą czekaliśmy bardzo długo. Gdy w końcu się urodziła, ukradła nam wszystko, co mogła. Miłość, zaangażowanie, pasję, poświęcenie i czas. Stała się naszym oczkiem w głowie, najważniejszą istotą w życiu. Kochaliśmy ją ponad wszystko i obiecaliśmy sobie, że będziemy o nią dbać, zapewniać jej to, czego potrzebuje. Że pozwolimy jej rozwijać się w swoim tempie, w zgodzie z własnymi zainteresowaniami. Miała dopiero 3 lata, więc całe życie było jeszcze przed nią, ale oczywistym jest, że myśleliśmy o jej przyszłości. A ta, w naszych oczach, miała być dla niej wspaniała.

Wróciłem do kuchni i postanowiłem przygotować sobie jakieś przekąski, a potem wrócić do oglądania serialu. Dzisiaj miałem wolny wieczór, bo Julka wyszła na kolację z przyjaciółką. Moja żona od dawna narzekała, że potrzebuje gdzieś wyjść, oderwać się od obowiązków domowych, trochę odetchnąć. Nigdy nie było na to czasu, bo Emma maksymalnie absorbowała naszą uwagę, a dodatkowo mieliśmy mnóstwo obowiązków w pracy i w domu. Ciężko było znaleźć czas tylko dla siebie. Dlatego dzisiaj, kiedy wydawało się, że sprawy nieco się unormowały, Julka postanowiła wyjść wieczorem. A ja miałem zająć się przygotowaniem Emmy do snu, a po jej zaśnięciu planowałem dokończyć oglądanie serialu, które rozpocząłem wieki temu.

W kuchni oczywiście panował porządek. Wszystkie naczynia były spakowane do zmywarki, blaty kuchenne przetarte, niepotrzebne rzeczy pochowane do szafek. Nigdy nie wypierałem się tego, że miałem obsesję na punkcie porządku. Po prostu lubię, kiedy wszystko jest na swoim miejscu. Bałagan mnie przytłacza. Dopiero, kiedy wiem, że wszystko jest w miarę posprzątane, mogę spróbować się wyluzować. A z tym też mam ostatnio kłopoty. No cóż, takie życie. Na blacie kuchennym nie znajdowało się nic poza malutkim plastikowym kubeczkiem i kawałkiem papieru. Odruchowo sięgnąłem ręką, żeby wyrzucić to do kosza na śmieci, ale coś mnie powstrzymało. Przecież to ulubiony kubeczek Emmy. Jeśli go wyrzucę, od razu to zauważy i będzie miała do mnie żal. W sumie to nic złego, jak tu zostanie. Wziąłem orzeszki i wróciłem do salonu.

Po dziesięciu minutach kolejnego odcinka zdałem sobie sprawę, że nie mam zielonego pojęcia, o czym jest ten serial. Moje myśli były zupełnie gdzieś indziej. Cały czas z tyłu głowy miałem to dręczące mnie uczucie niepokoju. Coś ewidentnie było nie tak, ale nie byłem w stanie określić, co to mogłoby być. Zatrzymałem serial i wstałem z kanapy. Postanowiłem raz jeszcze sprawdzić, czy z Emmą wszystko w porządku. Po cichu zajrzałem do pokoju i zobaczyłem jej malutką postać leżącą w łóżeczku. Wszystko wyglądało normalnie.

Walczyłem ze sobą, żeby nie zadzwonić do żony i nie podzielić się z nią moim niepokojem. Doskonale wiedziałem, co powie. Żebym się uspokoił, żebym nie popadał w paranoję, bo to nic nie zmieni. Mimo wszystko wybrałem jej numer. Nie odbierała. Zrezygnowałem po kilku sekundach i dokładnie przemyślałem sprawę. Nie mogłem nawalić już pierwszego wieczoru, kiedy zostawiła mnie samego z dzieckiem na tak długo. Dawniej też wychodziła, ale zazwyczaj była blisko, w razie jakichkolwiek problemów, mogła wrócić w 10 minut. Dzisiaj miało być inaczej. Nie chciałem jej tego zepsuć.

Wróciłem do salonu i zamiast włączyć serial ponownie, pogrążyłem się w myślach. Myślałem oczywiście o Emmie. Wspominałem poszczególne momenty z dotychczasowego, krótkiego życia mojego dziecka. Doskonale pamiętam pierwszy uśmiech. Pierwsze słowo. Pierwszy krok. Pamiętam jak pierwszy raz wsiadła na hulajnogę. Albo na rower. Wszystkie te wspomnienia wróciły do mnie w postaci obrazów. Były bardzo wyraźne. Zarejestrowałem je dokładnie w mojej pamięci i byłem pewny, że nigdy tego nie zapomnę. Bez względu na to, co się stanie.

Po raz kolejny tego wieczoru walczyłem ze sobą, żeby nie wstać z kanapy i nie zajrzeć jeszcze raz do pokoju córki. Boże, mam paranoję. Moje szaleństwo na tym punkcie pewnego dnia wymknie mi się spod kontroli. Ale co w tym złego, że upewniam się kilka razy, czy wszystko jest w porządku? O ile nie obudzę Emmy, nic nie stoi na przeszkodzie, bym jeszcze raz sprawdził, czy wszystko gra. Poszedłem więc jeszcze raz do pokoju, tym razem po cichu podszedłem do łóżeczka i spojrzałem na malutkie ciało córki. Lekko zakręciło mi się w głowie i przez kilka chwil obraz, jaki widziałem, był lekko zamazany. To pewnie przez to, że wszedłem do ciemności z rozświetlonego pomieszczenia. Zauważyłem, że córka nie oddycha w taki sposób, w jaki powinna. To nie był miarowy, spokojny oddech. W mojej ocenie był nierówny i rwany. Jakby się lekko dusiła. Nigdy nie odnotowaliśmy żadnych problemów z oddychaniem i nie sądzę, żeby to pojawiło się teraz, tak nagle. Ale wszystko jest możliwe. Pomyślałem, że lepiej zadzwonię do Julki i powiem jej o tym. To pewnie nic złego, ale wolałem, żeby była tego świadoma.

Moja druga próba dodzwonienia się do żony też się nie powiodła. Ciągle nie odbierała telefonu, co zaczęło mnie trochę irytować. Przecież była matką małego dziecka, powinna mieć telefon przy sobie w razie czego. Nigdy nie wiadomo, co mogło się zdarzyć. A gdyby faktycznie była jakaś krytyczna sytuacja? Gdybym naprawdę potrzebował jej pomocy przy dziecku? Rozumiem, że chciała wyjść, żeby odetchnąć, ale jednak jej obowiązkiem było być dostępną pod telefonem w razie czego. Spróbowałem zrobić to ponownie. Znowu nic. W tym momencie poczułem narastające w mnie delikatne uczucie paniki. Dlaczego ona nie odbiera?

W międzyczasie poszedłem do pokoiku po raz kolejny, żeby sprawdzić, jak wygląda sytuacja. Nic się nie zmieniło, Emma dalej oddychała nierówno i byłem przekonany, że trzeba coś z tym zrobić. Wydawało mi się też, że słyszałem coś w rodzaju charczenia, które dodatkowo zaburzało jej oddychanie. Teraz byłem już przestraszony nie na żarty i musiałem dodzwonić się do żony za wszelką cenę. Wróciłem do kuchni i spróbowałem raz jeszcze. Poczułem delikatne uczucie gorąca i pierwsze krople potu pojawiającego się na moim ciele. Telefon zaczął mi się ślizgać w dłoni. Po kilku głuchych sygnałach moja żona wreszcie odebrała telefon.

– Co się dzieje? – zapytała. Jej głos wydawał się zmęczony i wyczuwałem lekką nutę irytacji. Nie dbałem o to. Zdrowie córki było ważniejsze.

– Kotku, wydaje mi się, że oddech Emmy jest jakiś dziwny, dodatkowo jakoś dziwnie charczy. – szybko przedstawiłem sytuacje, bez zbędnego wstępu. Nie było na to czasu.

– Michał, proszę Cię…

– Chyba musimy zabrać ją do szpitala i to sprawdzić. – starałem się nie krzyczeć.

– Ehh, posłuchaj…

– Julka, to naprawdę nie wygląda normalnie. Powinniśmy to sprawdzić jak najszybciej, zanim stanie się coś złego.

– Dobrze, niedługo będę w domu. – Julka westchnęła zrezygnowana i rozłączyła się.

Naprawdę nie chciałem przerywać jej wieczoru. Nie chciałem jej niepokoić. Ale to było ode mnie silniejsze, a poza tym czułem, że coś jest nie tak. Zacząłem się denerwować i wydawało mi się, że zaczynam tracić kontrolę nad sytuacją i nad samym sobą. Szczerze powiedziawszy, ostatnio nie jestem sobą. Ciągle czuję się podenerwowany, zmęczony. Wydaje mi się, że mam coś w rodzaju paranoi, czasem miewam też stany lękowe, ciągle towarzyszy mi jakieś uczucie niepokoju. Często boli mnie głowa i nie mogę spać. Ale nie chcę się do tego przyznać. Muszę przynajmniej udawać, że sobie radzę. Że nic mi nie jest. Julka wielokrotnie powtarzała mi, że powinienem odpocząć albo pójść do jakiegoś specjalisty. Z kimś porozmawiać. Jeśli nie radzę sobie z tym sam, może ktoś powinien mi pomóc. Oczywiście odrzucałem te pomysły, bo byłem przekonany, że sam sobie ze wszystkim poradzę.

W oczekiwaniu na Julkę stanąłem pod drzwiami pokoiku Emmy i nadsłuchiwałem. Szum już dawno ucichł i teraz w pokoiku panowała cisza. Przez drzwi nie słyszałem żadnego innego odgłosu i nie mogłem stwierdzić, czy oddech córki się pogarsza. Ale nie chciałem wchodzić tam jeszcze raz, bo nie chciałem jej obudzić. Przynajmniej na razie nie. Może naprawdę panikowałem. Może nic złego się nie dzieje. Ale to dziecko było dla mnie wszystkim. Tak długo na nie czekałem, tak bardzo je pragnąłem i nie mogłem pozwolić, żeby stało mu się coś złego. Musiałem i chciałem zrobić wszystko co konieczne, żeby zapewnić jej bezpieczeństwo.

Stałem pod drzwiami do momentu, kiedy usłyszałem dźwięk przekręcanego klucza w zamku drzwi wejściowych. Nareszcie. Julka wróciła, więc teraz razem mogliśmy ocenić zagrożenie. Czekałem na nią w przedpokoju, żeby od razu się tym zająć. Julka otworzyła drzwi i od razu spojrzała na mnie. W jej oczach dostrzegłem mieszaninę zniechęcenia i zmęczenia. Ale widziałem w nich też smutek i żal. W milczeniu zdjęła kurtkę i buty i podeszła do mnie.

– Michał, choć do salonu, porozmawiajmy. – powiedziała i chwyciła mnie za rękę.

– Najpierw wejdź do pokoju Emmy i sama zobacz, jak to wygląda. – odrzekłem nieco poirytowany.

– Proszę, pójdź ze mną do salonu. – ze spokojem i współczuciem delikatnie popchnęła mnie w tamtym kierunku.

Jak ona mogła być tak spokojna w takim momencie? Przecież trzeba to sprawdzić zanim będzie za późno. A ona wygląda na niezwykle opanowaną i nawet nie zajrzała do pokoju naszej córki!

– Julka, proszę Cię, idź do pokoju Emmy. Mówię Ci, coś jest nie tak. – poprosiłem ją błagalnym wręcz tonem.

– Michał posłuchaj… – Julka spojrzała na mnie pełnym smutku wzrokiem. W jej oczach pojawiły się łzy. – Wiem, że kochałeś Emmę nad życie. Ale jej już nie ma, a Ty musisz w końcu pozwolić jej odejść.

Dodaj komentarz



Trending