
Jechaliśmy jego ukochanym pick-upem, ale tym razem to ja prowadziłam. Taki był plan, bo przecież to ja szykowałam dla niego niespodziankę. To była nasza piąta rocznica ślubu, więc pomyślałam, że musi to być coś wyjątkowego. Przecież pięć wspólnych lat to kawałek czasu, prawda? Nie obchodzi się takiego święta codziennie.
Zamiast wykwintnej kolacji i szampana wymyśliłam coś innego, bo chciałam, żeby tym razem było inaczej. Nie, nie mam do niego pretensji za jego pomysły odnośnie poprzednich rocznic, chociaż po cichu myślałam, że mógłby się bardziej postarać. Oczywiście zawsze chciał, żeby ten dzień był dla mnie wyjątkowy i zawsze cieszyłam się, że pamięta. Ile to razy nasłuchałam się od koleżanek, jakich to mają zapominalskich mężów. Mój mąż miał swoje wady, to jednak na jego pamięć, a raczej jej brak, nigdy nie mogłam narzekać. Tym razem też nie zapomniał i z chociaż samego rana dostałam bukiet pięknych kwiatów, to jednak od razu zaznaczyłam, że w tym roku to ja mam dla niego niespodziankę.
Tego dnia słońce świeciło bardzo mocno, co raczej nie mogło dziwić, bo był środek lipca. Modliłam się o to, żeby akurat nie padało, bo zniszczyłoby to mój plan całkowicie. Martwiłam się trochę o to, że w miejscu, w którym zaplanowałam niespodziankę będą tłumy ludzi, bo była sobota i pogoda dopisywała. Choć to miejsce nie było jakoś mocno popularne, to kto wie, kto je jeszcze odkrył. A było tam naprawdę pięknie.
– Dokąd jedziemy? – zapytał mnie, kiedy skręcaliśmy z autostrady w jedną z bocznych dróg lokalnych.
– Dowiesz się na miejscu, kotku. – odparłam krótko. – Uwierz mi, że Ci się spodoba.
Uśmiechnęłam się do niego, dając mu do zrozumienia, że wszystko jest zaplanowane i w moim działaniu nie ma przypadku. Nie chciałam, żeby myślał, że jestem nieprzygotowana i do końca nie wiem, gdzie jest miejsce, które znalazłam jakiś czas temu. A mógł mieć co do tego wątpliwości, bo nie zawsze pamiętam wszystkie miejsca, w których byliśmy. Często zabierał mnie na jakieś wypady za miasto i za nic w życiu nie dojechałabym tam drugi raz, na własną rękę. Nie dałabym rady żyć bez nawigacji samochodowej. Ale tym razem było inaczej. Wszystko musiało być idealne.
Kiedy minęliśmy kolejne skrzyżowanie, wiedziałam, że za chwilę muszę skręcić w boczną drogę prowadzącą przez las. Odjechaliśmy już dosyć spory kawałek od miasta i nie mijaliśmy po drodze zbyt wielu samochodów. To mnie pocieszało, bo dawało nadzieję, że będziemy mieli to miejsce tylko dla siebie. O to właśnie mi chodziło. Chciałam tam być tylko z nim. Miałam nadzieję, że nikt nie przeszkodzi mi w tym, co chciałam mu powiedzieć.
Od jakiegoś czasu zastanawiałam się nad jego reakcją.
Nie wiem, czy się tego spodziewał, bo mieliśmy różne plany, z których wielu nie udało się zrealizować. Dlatego mógłby być zdziwiony, a może wręcz zszokowany tym, co chciałam mu zakomunikować. Ale powód mógł być też inny. Od jakiegoś czasu nie układało się nam jakoś wybitnie. Każdy z nas skupił się na rozwoju osobistym, realizacji swoich planów zawodowych czy prywatnych. Tak, prywatnych też, bo zawsze zostawialiśmy sobie trochę wolnej przestrzeni dla realizacji własnych potrzeb. Ale w pewnej chwili dostrzegłam, że wracał do domu później niż zwykle, często wychodził gdzieś w ciągu dnia, nie zawsze chciał wylegiwać się ze mną na kanapie i oglądać seriale do późnej nocy.
Ale nigdy nie dał mi powodu do tego, żebym mogła posądzić go o zdradę. Nie dał mi nawet najmniejszego argumentu, który by za tym przemawiał. No cóż, oczywiście mogłam się mylić, ale miałam do niego pełne zaufanie. Poza tym przyrzekliśmy sobie, że jeśli któreś z nas będzie chciał odejść, to porozmawiamy o tym otwarcie. Ale to ziarnko niepewności zostało zasiane gdzieś z tyłu mojej głowy i rosło powoli od jakiegoś czasu.
Po piętnastu minutach jechania leśną drogą dojechaliśmy na miejsce. Spojrzałam na niego i tak jak się spodziewałam – był kompletnie zaskoczony tym, co zobaczył. Wiedziałam, że nigdy tu nie był, bo zazwyczaj wybieraliśmy inne kierunki. Ale tym razem to była moja inicjatywa i to ja wybierałam miejsce. Kiedy pierwszy raz tu przyjechałam z przyjaciółką, całkowicie przypadkowo, pokochałam ten urokliwy kawałek polany tuż nad samym jeziorem. Samo jezioro nie było niespodzianką, bo w naszej okolicy jest tylko jedno, jednak już samo konkretne miejsce robiło wrażenie. Było na kompletnym odludziu, mogłabym się założyć, że nikt o nim nie wiedział. Albo, że przynajmniej niewiele osób wiedziało o jego istnieniu, bo dojechać tutaj nie jest tak łatwo. To właśnie czyniło tę lokację idealną na realizację tego, co chciałam zrobić.
– O matko, ale świetne miejsce! – krzyknął, kiedy tylko je zobaczył. – Dlaczego wcześniej tu nie byliśmy?
– Bo zawsze to Ty wybierałeś, gdzie jedziemy – odpowiedziałam. – Teraz moja kolej.
– Oj dobra dobra, wcale tak nie jest. Zawsze razem planujemy wycieczki.
– Mhm. – zbyłam go szybko i skierowałam się w stronę tyłu auta. Otworzyłam bagażnik i wyciągnęłam duży wiklinowy koszyk, po czym ruszyłam w stronę brzegu jeziora. – Chodź, usiądziemy tutaj.
Spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem i mam nadzieję, że się przewidziałam, ale chyba dostrzegłam w nim lekką ironię. Nie był przesadnym romantykiem i choć organizował dla nas jakieś wyjścia na kolacje, to zawsze podążał tym samym, utartym schematem. Może dlatego piknik w środku lasu nad brzegiem jeziora był dla niego niezbyt atrakcyjny. Ale ruszył za mną i po chwili usiadł na rozłożonym przeze mnie kocu.
Przez chwilę siedzieliśmy w milczeniu i rozpakowywaliśmy prowiant, który przygotowałam. Nie było tego dużo, bo przecież nie chodziło o to, żeby się najeść. Chciałam zabrać go w to konkretne miejsce, żeby mu coś powiedzieć i zrobić coś ważnego. A nasza piąta rocznica była do tego idealną okazją.
– Boże, to miejsce jest naprawdę cudowne! – jeszcze raz westchnął pełen podziwu.
– Oczywiście, że jest. Chciałam, żebyś zginął w naprawdę cudownym miejscu. – odrzekłam.
A potem do niego strzeliłam.





Dodaj komentarz