
Tyle razy już słyszałem o końcu świata, że śmiać mi się chce z tych pseudoekspertów. Ale zawsze powtarzałem sobie tak: jeśli faktycznie kiedyś będzie koniec świata, to ja to mam absolutnie gdzieś. Absolutnie gdzieś. Żadnych rozliczeń, żadnych szalonych podróży, żadnego spełniania marzeń, żadnych maratonów filmowych. Nic. Po prostu będę siedział i patrzył.
I kiedy nadeszła wiadomość o meteorycie wielkości Stanów Zjednoczonych to w końcu zabrzmiało to dość realnie. Wiadomość ta rozeszła się się po świecie szybciej niż nowy sezon jakiegokolwiek serialu. Stary, mówili o tym wszyscy. Każda telewizja zapraszała ekspertów i debatowała nad konsekwencjami. W Internecie perdylion rolek od zszokowanych influencerów ze wskazówkami, jak się godnie pożegnać z tym światem. Nawet sąsiadka spod piątki zaczepiła mnie jak szedłem z garażu i mówiła mi, że teraz nas w końcu walnie i będzie „po ptakach”. No powariowali.
Ja natomiast wziąłem to na spokojnie i postanowiłem trzymać się mojego planu na taki wypadek. Brzmiało to bardzo serio, więc może tym razem się nie pomylili? Nie słychać nic, żeby wysyłali ekipę ratunkową, więc pewnie jednak walnie. No i dobra, będzie święty spokój.
Plan miałem bardzo prosty. Zero pożegnań, zero fajerwerków, zero niczego. Po prostu chciałem przespać to wszystko i się obudzić, znaczy no.. w zasadzie to się nie obudzić. Zrobiłem niezbędne zakupy: chipsy(gdybym zgłodniał), 6 piw (żeby zasnąć szybciej), poduszka w kształcie kebaba (niepotrzebna, ale była w promocji). Zasłoniłem rolety i wyłączyłem telefon. Byłem gotowy na koniec.
I teraz słuchaj, co mogło pójść nie tak? Kurwa, wszystko.
Obudziłem się tego dnia rano i upewniłem się, że świat nie pierdyknął dzień wcześniej. Wiesz no, zdarzają się wpadki. Ale spoko, wszystko gra, ciągle tu jestem. Nie zaszkodzi poscrollować telefon i popatrzeć, jak ludzie przeżywają koniec świata. A tam płacz, pożegnania, live’y z ostatnich godzin życia. Nie chce tego widzieć. Wyłączyłem telefon i schowałem go do szuflady.
Koło południa odwiedził mnie sąsiad. W stroju dinozaura. Zawsze umiał się bawić, widocznie teraz to już w ogóle nie ma nic do stracenia. Ale o dziwo, nie przyszedł po flaszkę albo pożyczyć na wino. Chciał cukier. Mam, ale nie dam. Po co komu cukier na koniec świata. Odesłałem go i wróciłem na kanapę.
Prawdziwy problem zaczął się godzinę przed planowanym końcem świata. Wtedy ktoś zaczął walić w moje drzwi.
– Proszę otworzyć! – woła ta sama sąsiadka, która gwarantowała mi koniec w garażu. – Mamy koniec świata, a Pan śpi?!
Matko Chrystusowa, za jakie grzechy.
– No właśnie. – odpowiedziałem. – Taki mam plan.
– To nie może Pan zasnąć u nas? Bo ja robię pierogi, a w domu pustki.
Nie zdążyłem jeszcze odmówić, a już do sąsiadki przyłączył się wspomniany sąsiad. Usłyszał o pierogach i widocznie chciał się podłączyć. Zanim zdążyłem się zorientować, siedziałem przy moim kuchennym stole z sąsiadami, jadłem pierogi i piłem kompot. Sąsiadka wyszła na chwilę, a później wróciła z kolejną porcją pierogów. „Przyda się na drogę” powiedziała. Na jaką drogę? Nikt tego nie wie.
Dalej było już tylko gorzej.
Około pół godziny przed zakończeniem ludzkości w moim salonie było już 6 osób. Skąd? Tego nie wiem. Jeden typ przyszedł z psem w kombinezonie astronauty. Podobno na szczęście. Ktoś wpadł na pomysł, żeby odpalić wszystkie fajerwerki naraz. Huk był taki, że spadł mi karnisz. A potem stary, zaczęła się prawdziwa, ostatnia impreza ludzkości. W moim salonie. Tam, gdzie miałem spędzić resztę mojej egzystencji.
W pewnym momencie wszyscy zaczęli odliczać czas do końca świata. A ja próbowałem znaleźć miejsce, gdzie jest cicho. Próbowałem w toalecie, ale tam już ktoś grał na harmonijce. Kiedy koniec świata miał nadejść, zamiast meteorytu dostałem w twarz serpentyną. Zamiast ciemności miałem stroboskop. Zamiast snu – poloneza odtańczonego przez grupę nieznajomych w moim korytarzu.
I wiesz co? Koniec świata… po prostu nie przyszedł.
Obudziłem się rano z kacem i pusty pudełkiem po pączkach. W telewizji powiedzieli, że meteoryt jakimś cudem minął Ziemię o kilka milionów kilometrów. Najwidoczniej też uznał, że to za dużo hałasu. Ludzie się cieszyli. Ja nie. Ktoś rzuca pierogami w powietrze, szampan leje się strumieniami. Plan był prosty, przespać ostatni dzień na Ziemi. I wiesz co? To był jedyny plan w moim życiu, którego ktoś nie pozwolił mi zrealizować.
Wyjrzałem przez okno. Świat wygląda tak samo, ale jakby jakoś dziwnie spokojniej. I chyba jednak udało mi się przespać ten koniec świata. Tylko w nieco innym stylu, niż planowałem.





Dodaj komentarz