
Droga Aniu,
Dzisiaj znalazłem Twój pamiętnik. A raczej coś, co miało nim być, bo nie zapisałaś tam ani słowa. Tak, muszę przyznać, że miałaś duże chęci, żeby realizować swoje pasje. A Ty złościłaś się, że Cię w tym nie wspieram. Miałem jednak trochę racji, prawda?
Może gdybyś napisała tam cokolwiek, znałbym teraz motywy Twoich działań. Może wiedziałbym, co było w Twojej głowie, gdy podejmowałaś decyzje, które odmieniły nasze życie. Zostawiłaś jednak pustkę i wiele pytań bez odpowiedzi. I niezapisany pamiętnik. Ale wiesz co? Zrobię to za Ciebie. Napiszę Ci dzisiaj kilka słów, chociaż pewnie teraz masz to gdzieś.
W zasadzie to nigdy nie odpowiedziałaś mi na pytanie, dlaczego to zrobiłaś. Widziałem zmiany w Twoim zachowaniu. Wracałaś później do domu, zamykałaś się z telefonem w łazience, błądziłaś gdzieś wzrokiem, kiedy rozmawialiśmy. Podejrzewałem, że masz kogoś, ale sam przed sobą nie chciałem tego przyznać. Odpierałem tą myśl najdalej jak mogłem, ale gdzieś w głębi duszy wiedziałem, że to prawda. W mojej ocenie byliśmy dobrym małżeństwem i mieliśmy fajną rodzinę. Wydawało mi się, że zostawiłem Ci sporo przestrzeni, o którą tak bardzo prosiłaś. Nie masz nawet pojęcia, jak się poczułem, kiedy dowiedziałem się, że ta przestrzeń ma imię.
Wiesz, kiedy zrozumiałem, że coś jest na rzeczy? Kiedy jednego wieczoru dałem się wyciągnąć Michałowi na piwo. Zwykle spędzaliśmy wieczory razem, ale znowu miałaś wrócić później z pracy. Byliśmy w tym barze za rogiem. W tym, w którym się poznaliśmy. Znowu zamówiłem kwaśne wiśniowe. Pamiętasz, że to moje ulubione? Siedzieliśmy tam i rozmawialiśmy o byle czym, ale ja myślami byłem zupełnie gdzieś indziej. Zastanawiałem się, co poszło nie tak. To Michał otworzył mi oczy na tę przykrą prawdę. „Gdyby moja żona mnie zdradziła, zabiłbym ich oboje” powiedział. „Nie, nie zabiłbyś. Twoja Aneta zdradza Cię z instruktorem fitness od miesięcy, a Ty nie masz o tym pojęcia” pomyślałem wtedy.
Ale to jedno zdanie sprawiło, że zrozumiałem.
Wiesz, wtedy byłem przekonany, że nawet jeśli to okaże się prawdą, byłbym gotów Ci wybaczyć. Tylko Ty chyba nie chciałaś wybaczenia. Chciałaś po prostu nowego faceta. Nowego życia.
Chciałem zabrać ze sobą dzieci i wyobrażałem sobie, że nie będziesz dała rady z tym żyć. Że nie odpuścisz. Ale one nie zasługiwały na to, co zrobiłaś. Czy myślałaś o nich, kiedy rozbijałaś naszą rodzinę? To Ty podjęłaś decyzję, więc teraz powinnaś cierpieć. Ale ułatwiłem Ci to. Wybacz, ale to dla Twojego dobra. Mam w sobie resztki empatii, nawet po tym, co mi zrobiłaś. Oszczędziłem Ci bólu i cierpienia, i ufam, że tam, gdzie teraz jesteś, jest Ci lepiej i nie usychasz z tęsknoty. Zastanawiałem się czasem, czy jakimś cudem nie zapukasz któregoś dnia do drzwi i poprosisz o wybaczenie.
Ale teraz jestem przekonany, że tego nie zrobisz. Siedzę przy biurku w naszej sypialni, pisząc do Ciebie te ostatnie słowa. A Ty cicho leżysz obok. Twój sen jest głęboki, a oddech spokojny. Twoje oczy są otwarte i puste, a ciało zimne. Wydaje mi się, że wiesz, że jestem obok Ciebie. Nigdy nie usłyszę już Twojego śmiechu, a Ty nie zobaczysz już naszych dorastających dzieci. Nie wiem, jak to się stało, ale wiem, że stało się to z Twojej winy. To koniec naszej historii.
Znajdą Cię jutro Aniu. Znajdą Cię tutaj, a mnie oskarżą o to, co zrobiłem. A mnie, Najdroższa, dręczy tylko jedno pytanie – kto tak naprawdę to zrobił?





Dodaj komentarz