
Deszcz uderza w szyby baru i tworzy monotonną melodię, która zaczyna wciągać mnie w swój rytm. Ten koncert idealnie współgra z moim nastrojem. Te jesienne wieczory doprowadzą mnie do szaleństwa. Nie lubię ich. Ciemność i chłód zdają się przenikać do środka, wypełniając mnie niepokojem. Staram się ogrzać przy ciepłym świetle żarówki, która wisi nad stolikiem, przy którym siedzę. Zerkam co jakiś czas w kierunku okna, ale widzę tam jedynie mrok. Drzwi wydają się szczelnie zamknięte, ale zimny wiatr w jakiś niewytłumaczalny dla mnie sposób dostaje się do pomieszczenia i przynosi ze sobą zapach wilgoci i jesiennych liści. Wpatruję się w tańczące płomienie w kominku, ale nie potrafię się w nich ogrzać.
Nie jestem tutaj sam, ale czuję się jak w bańce, odizolowany od reszty świata. Jeszcze nie tak dawno cieszyłem się z nadejścia jesieni. Lubiłem długie spacery po parku, szeleszczące liście pod nogami i zapach wilgotnej ziemi. Ale teraz… Teraz te same dźwięki i zapachy wywołują we mnie melancholię.
Słyszę głosy moich znajomych, którzy wyciągnęli mnie w ten jesienny wieczór do jednego z barów. Ale są przytłumione, jakbym słuchał ich z sąsiedniego pokoju. Chłopaki ogrzewają się przy drinkach i z każdym kolejnym łykiem rozmowy stają się coraz bardziej intensywne. Podnoszę szklankę z piwem i przytykam ją do ust. Gorzki smak napoju idealnie odzwierciedla mój nastrój. Nie powiedziałbym, że jestem nieszczęśliwy. Ale też nie mogę z pewnością przyznać, że moje życie to pasmo niekończących się sukcesów. Zamyślam się i analizuję wydarzenia z ostatnich miesięcy. Zastanawiam się, co by się stało, gdybym mógł cofnąć czas? Czy byłoby inaczej? Czy byłbym szczęśliwszy?
– Jasiek, żyjesz? Co z Tobą? – słyszę głos jednego z kolegów.
Wracam myślami do stolika i toczącej się tu rozmowy.
– Sorry, zamyśliłem się. – znowu muszę udawać, że jestem zainteresowany tematem, o którym tak żywo dyskutują.
– Dopijaj piwko i bierz kolejne, strasznie się ociągasz – dodaje inny. – Wypijemy coś jeszcze i ruszamy dalej.
Ale nie mam ochoty nigdzie iść. W ogóle nie mam ochoty tu być i z nimi siedzieć. Oni nic nie wiedzą, bo nie mogą wiedzieć. A ja nie mogę im tego powiedzieć. Ta część mnie zostanie ze mną na zawsze. I tylko ze mną.
Podnoszę wzrok i na chwilę zamieram. Czuję, jak robi mi się gorąco, a moje serce przyspiesza. Kątem oka dostrzegam ją, stojącą przy barze. Stoi bokiem, ale widzę ją bardzo wyraźnie i wiem, że to ona. Jej twarz oświetla ciepłe światło żarówki nad kontuarem. Wydaje się taka realna, chociaż to zupełnie nieprawdopodobne, że właśnie tutaj ją spotykam. Czuję kropelki potu na czole. W tej jednej chwili staram się myśleć gorączkowo i zastanawiam się, czy to możliwe. Odwracam wzrok i z nadzieją spoglądam tam znowu. Ale jej już nie ma. Szybko rozglądam się na boki w poszukiwaniu tej szczupłej sylwetki, ale nigdzie jej nie widzę. Zniknęła. A może wcale jej nie było? Może to tylko moja wyobraźnia?
– Słyszałeś o tej taksówce? – pyta Krzysiek i szturcha mnie łokciem, odrywając mnie od świata moich rozmyślań.
– Jakiej taksówce? – mruczę, nie za bardzo skupiony na rozmowie.
– No wiesz, tej, co wozi ludzi nie tam, gdzie chcą, tylko tam, gdzie powinni być. – Tomek wyjaśnia mi to, robiąc wielkie oczy.
– Nie słyszałem. – odpowiadam. – Co z tą taksówką?
– Ludzie mówią, że po mieście jeździ taksa, która sama sobie wybiera pasażerów. I wiesz, zabiera ich nie tam, gdzie oni chcą, ale tam, gdzie według niej powinni być. – powtarza po Tomku Krzysiek.
– Serio wierzycie w takie miejskie legendy? – pytam trochę ironicznie.
Nie dziwię im się, że rozmawiają o takich głupotach. To pozwala im się odprężyć po całym dniu pracy w korporacjach. Może i ja powinienem do nich dołączyć? Oderwałbym się od swoich problemów chociaż na chwilę.
– Nie wiem czy wierzę, ale tak mówią na mieście. Słyszałem, ze kilku ludzi twierdzi, że to prawda. Wsiadasz do takiej taksówki i myślisz, że jedziesz do domu, a nagle znajdujesz się w zupełnie innym miejscu. – Tomek nachyla się w moją stronę i szepcze, chcą nadać tej historii nieco więcej mroku.
Czuję, że przechodzi mnie dreszcz. Nie chodzi o to, że się boję, bo zazwyczaj jestem odporny na straszne i mroczne historie, ale teraz, w obecnej scenerii, gdzie dominuje padający deszcz i nieprzyjemny chłód na dworze, legenda wydaje mi się wyjątkowo mroczna.
Zerkam w stronę okna, żeby przekonać się, że deszcz nie przestał padać.
Zauważam tam kontury postaci, która wydaje się spoglądać w moją stronę. Nie widzę dobrze twarzy, bo jest zasłonięta kapeluszem, ale mógłbym przysiąc, że gdzieś ją widziałem. Zarys postaci każe mi dojść do wniosku, że to mężczyzna. Ciężko określić szczegóły, ale jakieś zakamarki mojej podświadomości sprawiają, że czuję niepokój. Po raz kolejny tego wieczoru. Czuję się obserwowany, ścigany przez własne wyrzuty sumienia. Najchętniej uciekłbym stąd, zniknął, ale nie czuję, że to niemożliwe. Przed przeszłością nie uciekniesz, możesz ewentualnie starać się o niej zapomnieć i liczyć na to, że osoby z nią związane też o niej zapomną. Czy to jest w ogóle możliwe? Na razie jestem uwięziony w tym barze, w tym wieczorze, w tym koszmarze. Kolejny oddech przybliża mnie do nieuniknionej konfrontacji z przeszłością.
Znowu staram się zrzucić winę na moją zbyt wybujałą wyobraźnię. Próbuję przekonać sam siebie, że tego mężczyzny tam nie ma. Że może to mój strach przybiera różne formy. W tym momencie jedyne czego pragnę, to zamknąć oczy i zasnąć, żeby nie myśleć o tym, co się stanie, jeśli ta postać wejdzie do środka. Nie znam jego zamiarów, ale sam fakt, że czuję się przez niego obserwowany, nie zwiastuje niczego dobrego. Oszaleję. Chyba muszę odpocząć.
– A jeśli to prawda? – wracam do dyskusji na temat legendarnej taksówki krążącej po mieście w poszukiwaniu swoich ofiar. Pytam bardziej dla zabawy niż własnego przekonania.
– Jeśli to prawda, to gdzieś tam jeździ duchowa taksówka, która wie lepiej od Ciebie, gdzie masz zmierzać. – Krzysiek się śmieje, bo sam uważa to za absurd.
– Albo po prostu to jakiś wariat, który wozi ludzi na odludzie lub w inne dziwne miejsca. – dodaję z przymrużeniem oka.
– Albo to wszystko to tylko plotki – stwierdza Tomek i kończy piwo. – To co, kolejna runda czy ruszamy dalej?
– Dzięki chłopaki, ale ja muszę spadać. Jutro mam ciężki dzień w robocie – staram się wykręcić z kolejnego wieczoru, po którym jutro będę się czuł jak zombie. Historia mojego życia zna takie przypadki. Aż za dużo takich przypadków. A poza tym nie mam nastroju.
– Strasznie zamulasz Jasiek, ale dobra, nie namawiam. – rzuca Krzysiek. Jestem mu wdzięczny, że tym razem odpuszcza, bo zazwyczaj obraża się na mnie za to, kiedy nie chce z nim pić na umór. Może wydoroślał? Nie, to wykluczone. Taki ktoś jak on nigdy nie dorośnie. Ale mimo to i tak go lubię, bo wprowadza dużo optymizmu w moje życie.
– Złapię jakąś taksówkę i spadam. – oddycham z ulgą, że tym razem uniknę konfrontacji.
– Tylko uważaj, żeby taxi widmo nie zawiozła Cię do lasu. – śmieje się Tomek.
Wymuszam na sobie uśmiech, żegnam się z kolegami i wychodzę na zewnątrz. Jest przeraźliwie zimno i nawet mój płaszcz nie daje mi komfortu ciepła. Zamawiam taksówkę i dostaję informację, że będzie za pięć minut. To niedługo, zważywszy na to, że jest sobotni wieczór. Myślę już tylko o tym, żeby położyć się do łóżka, zasnąć i zapomnieć o tym, co mnie dzisiaj dręczy.
Jestem zmęczony tym dniem i kilkoma piwami, więc tym bardziej czuję ulgę, gdy podjeżdża taksówka. Nawet nie przeszkadza mi fakt, że to znowu jakiś niewygodny gruchot, który będzie się trząsł podczas jazdy. Nie jestem pijany, więc ta niedogodność nie będzie mnie tym razem wkurzać. Wsiadam i podaję adres, a potem opieram głowę o szybę i zamyślam się.
Po kilku minutach zerkam w stronę kierowcy, ale w półmroku nie jestem w stanie dobrze dostrzec jego twarzy. Ale znowu wydaje mi się znajoma. Zwariowałem, to już pewne. Ten dzień powinien się już dla mnie skończyć, bo jestem w takim momencie, że można mi wmówić wszystko. Staram się uspokoić, ale kiedy po raz kolejny spoglądam w stronę okna, zauważam, że jedziemy w złym kierunku. Nawet po kilku piwach jestem czujny, gdy wracam taksówką, bo nie chcę nieprzyjemnych sytuacji.
– Wie Pan co, wydaje mi się, że jedziemy w złym kierunku – przerywam ciszę i pytam kierowcę nieco nachylając się w jego stronę.
Mężczyzna odwraca się w moją stronę i już wiem.
Już go kiedyś widziałem, jestem tego pewien. I zapamiętałem go nie jako taksówkarza. Pamiętam go z innej sytuacji, wspomnienie o której znajduje się aktualnie gdzieś z tyłu mojej głowy. Desperacko staram się przypomnieć sobie o tym, co mi umknęło, żeby móc odpowiednio zareagować. Tymczasem mężczyzna uśmiecha się enigmatycznie, ale nie odzywa się ani słowem. Kiwa głową jakby był absolutnie pewny tego, gdzie jedziemy.
Do głowy wraca mi legenda o tajemniczej taksówce, krążącej po ulicach miasta. To śmieszne, że w tym momencie nie jestem już przekonany, czy to na pewno bzdury. A jeśli to prawda i właśnie w niej siedzę? Znajduję się w sytuacji, która jest dla mnie absurdalna. Z jednej strony jestem przerażony, bo absolutnie nie wiem, czego się spodziewać. Jakiś dziwny typ wiezie mnie w nieznanym kierunku. Ale z drugiej strony, jeśli legendy o taksówce to prawda, to czuję jakieś dziwne podekscytowanie, co jest moim przeznaczeniem tej nocy. Świadomie czy nie, poddaje się temu, co jest dla mnie napisane.
Ewidentnie wyjeżdżamy z miasta i kierujemy się boczną drogą w kierunku… no właśnie, gdzie? Po chwili znam już odpowiedź. Zauważam starą bramę cmentarza, ale nie zatrzymujemy się przy niej, tylko jedziemy jeszcze kawałek dalej. Po chwili samochód staje i kierowca wyłącza silnik. Odwraca się do mnie i rzuca:
– Jesteśmy na miejscu, możesz wysiąść.
Zaczynam się niepokoić nie na żarty. Nie, to nie niepokój, to strach. Jakiś psychol wywiózł mnie w miejsce za starym cmentarzem. Jestem już tego pewien, to nie jakaś legendarna taksówka, bo takie nie wożą ludzi w takie miejsca. Nie czuję, że tutaj powinienem być, ani że potrzebuję tutaj być. To jest jakaś chora akcja, w której nie mam ochoty brać udziału. Ale jestem na tyle sparaliżowany, że nie mam nawet sił uciekać, chociaż jestem pewien, że udałoby mi się uciec. Ale gdzie mam biec? I jak długo?
Wysiadam z taksówki i kieruję się w stronę, którą wskazuje mi mężczyzna. Rusza za mną.
– Wiesz, długo z tym walczyłem. Naprawdę chciałem się z tym pogodzić. – słyszę jak odzywa się w moim kierunku. – Teraz wreszcie mamy okazję się spotkać. Jesteś w miejscu, gdzie powinieneś być.
Odwracam się do niego i robię wielkie oczy. Nic z tego nie rozumiem. Dlaczego to moje miejsce? Co mam tu robić?
– Czy Pan… Pan mnie poznaje? – jąkam się i czuję, że strach zaczyna paraliżować mój aparat mowy.
– Oczywiście, że Cię poznaję – odpowiada i zbliża się do mnie. – To była moja córka, wiesz? A Ty mi ją zabrałeś.
Kurtyna opada. Wszystko staje się dla mnie jasne. Już wiem, skąd go pamiętam. Wszystko wraca do mnie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Widziałem go na miejscu wypadku. Pamiętam to jak przez mgłę, ale teraz jestem pewien, że to był on.
– Moja córka była dla mnie wszystkim. Moim jedynym dzieckiem. Miała tyle planów. A Ty to wszystko zniszczyłeś w jednej chwili. – słyszę, że jego głos nieco drży, chociaż jego mowa ciała każe mi myśleć, że jest zdeterminowany i pewny tego, co chce zrobić.
– To był wypadek. – odpowiadam z nadzieją, że uda mi się jakoś mu to wytłumaczyć.
– Policja uznała to za wypadek – mówi, a jego oczy płoną z nienawiści. – Ale ja wiem, że to Ty jesteś winien. Zabrałeś mi córkę, ale uniknąłeś kary. Do teraz.
W tej właśnie chwili rozumiem, co mnie czeka. Desperacko szukam drogi ucieczki i stwierdzam, że najlepiej będzie negocjować. A może powinienem jednak uciekać?
– Rozumiem Pana ból i rozpacz. – próbuję. – Nie zrobiłem tego celowo. To był moment, jedna chwila, kiedy straciłem kontrolę nad samochodem. A ona akurat tam była. Naprawdę, nie mogłem nic zrobić.
– Nigdy nie zapomnę dnia, kiedy zabrałeś mi córkę. – odpowiada i już widzę, że moje starania są na nic. – Musisz zapłacić za to, co zrobiłeś. Być może będę żałował tego do końca życia, ale morderca mojej córki nie może być bezkarny.
– Nie jestem mordercą! – zaczynam krzyczeć, naiwnie wierząc, że to coś da. Ten człowiek już wydał na mnie wyrok.
Zatrzymujemy się w środku lasu. Czy tu skończy się moje życie? W taki właśnie sposób? Przerwane przez zrozpaczonego ojca, który nie może pogodzić się ze śmiercią córki i z brakiem sprawiedliwości?
Nigdy nie sądziłem, że stanę w obliczu śmierci w takich okolicznościach. Tutaj, w ciemnym lesie, z nożem przy gardle. Oczy tego człowieka są pełne bólu i nienawiści, wbite we mnie jak ostrza. Czuję, jak krew pulsuje mi w żyłach, a moje serce wali jak oszalałe. Chcę wierzyć, że to nie jest prawda.
A jednak teraz śmierć stoi przede mną, taka namacalna i nieubłagana.
Wielokrotnie o niej myślałem. Teraz, kiedy jest tuż tuż, myślę o tym, czego nie zdążyłem jeszcze zrobić. O tych wszystkich podróżach, o których marzyłem, o miłości, której nie zaznałem w pełni. I o niej – dziewczynie, którą śmiertelnie potrąciłem przez chwilę nieuwagi. „Wybacz mi” pomyślałem, ale wiedziałem, że mnie nie usłyszy.
W tej jednej chwili, którą mój przyszły morderca daje mi, żebym pogodził się ze swoim losem, chcę dokonać mojego rachunku sumienia. Ten wypadek to mój koszmar. Nigdy nie darowałem sobie tego, co się stało. Nie byłem pijany, ale chwila zamyślenia kosztowała życie drugiej osoby. Chciałbym cofnąć czas, ale wiem, że to absolutnie niemożliwe. Teraz mogę powiedzieć, że się boję. Boję się śmierci i jestem smutny, że tak to musi się skończyć. Boję się też tego, co będzie potem. Czy jest coś po drugiej stronie? Czy ona tam na mnie czeka, żeby powiedzieć mi, jak bardzo ją skrzywdziłem? A może po prostu zniknę, tak jak wszystko inne? Życie jest kruche i łatwo je stracić. Nie wiele potrzeba, by wszystko się zmieniło. Wszystkie moje plany i marzenia zostały zmarnowane przez chwilę nieuwagi. Zamykam oczy i jestem gotowy na moje przeznaczenie. Wiem, że przed tym nie ucieknę. A może sobie po prostu na to zasłużyłem. Nie mi to osądzać.
W tym momencie czuję lekkie pchnięcie i coś zimnego wchodzi mi w brzuch.
To zadziwiające, ale nie czuję bólu. Powoli i stopniowo tracę czucie w nogach, zaczyna mi się kręcić w głowie. Już wiem, że to koniec. Legendarna taksówka zawiozła mnie do miejsca, gdzie powinienem być. Gdzie czekało na mnie moje przeznaczenie. Powinienem umrzeć i spocząć tutaj, z dala od wszystkiego, żeby odpokutować swoje winy. A może ta taksówka w ogóle nie istnieje, a ja zostałem oszukany i wywieziony przez zrozpaczonego śmiercią swojej córki i pałającego żądzą zemsty ojca?
W każdej legendzie jest ziarnko prawdy.





Dodaj komentarz