Obiecałem sobie, że skrobnę coś na temat każdej książki, którą przeczytam. Obietnicy dotrzymuję i dzisiaj na tapet biorę „Pacjentkę” Alexa Michaelidesa. Zerkam na komentarze i opinie czytelników w Internecie i widzę same „ochy” i „achy”. „Wciąga, ciekawi, intryguje”, „Jakie to było dobre!”, „Końcówka rozwala system”. Niesiony entuzjazmem recenzentów sięgam na półkę i..?

Ale chwila, po kolei. Najpierw może krótko o autorze. Alex Michaelides to pisarz cypryjsko-brytyjskiego pochodzenia. Studiował literaturę i psychoterapię, która to właśnie była jego inspiracją do napisania „Pacjentki”. Pozycja ta jest jego debiutem literackim, która sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy i trafiła na pierwsze miejsce bestsellerów 2019 roku w prestiżowym rankingu New York Timesa. Reklamowana jako wyrafinowany thriller idealny, polecany miłośnikom gatunku jako pozycja obowiązkowa.

Czytam książkę i jednocześnie zastanawiam się, czym jest dla mnie thriller idealny. To historia pełna napięcia, niesamowitych zwrotów akcji i szokującego, zaskakującego finału. Dołóżmy do tego pełnokrwistych bohaterów i mamy opowieść idealną. Thriller psychologiczny, a do takich zalicza się „Pacjentkę”, w moim odczuciu powinien bazować na wewnętrznych odczuciach bohaterów, którzy nie są w stanie zrozumieć samych siebie. A prawda może być dla nich o tyle zaskakująca, co i niezwykle bolesna. W takich właśnie kategoriach rozmyślam o książce Michaelidesa i mam mieszane uczucia.

Akcja rozpoczyna się dość standardowo jak na ten gatunek literacki. Mamy tu zbrodnię, bez jakichkolwiek motywów. Żona zabija męża. Koniec kropka. Zbrodnia jakich zapewne wiele, dodatkowo jeśli dotyczy osób rozpoznawanych publicznie, to idealny temat na pierwsze strony gazet. Wystarczy tylko przesłuchać podejrzaną, przedstawić dowody i zamknąć do więzienia. Tutaj jednak zaczynają się schody, bo domniemana morderczyni – znana i ceniona malarka Alicia Berenson – zamyka się w sobie i milczy. Nikt, poza nią, nie ma pojęcia, co stało się tamtego wieczoru, kiedy zginął jej mąż Gabriel. Ale Alicia nie rozmawia z nikim i w konsekwencji trafia do zakładu psychiatrycznego.

Sześć lat później w tym samym zakładzie psychiatrycznym zaczyna pracować Theo, który jest zafascynowany historią malarki. Jego celem jest dotarcie do psychiki Alicii i odkrycie prawdy odnośnie feralnego wieczoru. Psychologiczna gra między lekarzem a pacjentką zaczyna się na dobre. W tym momencie postawione zostaje pytanie – czy Alicia zacznie mówić? Z wypiekami na twarzy przewracam kolejne strony książki chcąc jak najszybciej poznać odpowiedź na to pytanie. Zakończenia się jeszcze nie spodziewam, chociaż finał tej historii zaczyna być dla mnie coraz bardziej klarowny.

Wszystko jednak niesamowicie się dłuży. Czuję, że niektóre detale mogłyby być pominięte na poczet wartkiej akcji, której momentami ewidentnie brakuje. Cenię dokładność autora odnośnie skupienia nad sztuką lekarską, ale to czyni książkę momentami nudną. Do tego bohaterowie – Alicia jest osobą znaną, której raczej niczego nie brakuje, jednak ma swoje problemy, które są w mojej ocenie dość powszechne współcześnie. Również Theo cierpi z powodu dość klasycznego powodu, którego z oczywistych względów zdradzać nie będę. Od thrillera psychologicznego jednak oczekuję, że jego bohaterowie zaskoczą mnie nieodkrytymi przeze mnie jeszcze problemami ludzkiej psychiki.

Nie, książka nie jest zła. Ma swoje plusy z pewnością. Przede wszystkim lekkie pióro Alexa, które sprawia, że książkę czyta się niezwykle łatwo i przyjemnie. Dzięki Bogu (a może autorowi?) nie ma tu skomplikowanych terminów medycznych, trudnych do zrozumienia słów czy zwrotów znanych tylko w środowiskach lekarskich. Do tego, mimo wszystko, zakończenie może się podobać i, choć nie szokuje, jest lekko intrygujące i dla niektórych może być pouczające.

Pora kończyć, więc będę kończył. „Pacjentka” Alexa Michaelidesa jest książką bez wątpienia ciekawą i zaskakującą, posiadającą swoje zalety. Miłośnikom gatunku może jednak wydać się momentami lekko nudna, a finalny twist dość przewidywalny. Przeczytajcie jednak historię Alicii Berenson i wnioski wysuńcie sami.

Dodaj komentarz



Trending