Znowu będę spóźniona. To powoli staje się moim znakiem rozpoznawczym. Mama mnie zabije, bo obiecałam, że dzisiaj wrócę z pracy wcześniej i zwolnię ją z opieki nad Julką. I znowu będę musiała skłamać. Do tego też chyba będę się musiała przyzwyczaić.

W pośpiechu wrzucam wszystkie swoje rzeczy z biurka do małego plecaka. Jak dostanę pierwszą pensję, to kupię sobie coś większego, bo w tym ledwo się mieszczę. To oczywiście nie tyle problem za małego plecaka, ale głównie mój, bo od jakiegoś czasu nie mogę się zorganizować. Wygląd mojego biurka w pracy wygląda dokładnie tak jak moje życie. Bez porządku, bez planu, z mnóstwem niepotrzebnych elementów. Ale widzę światełko w tunelu, muszę tylko wkręcić się w nowe środowisko. Najpierw jednak muszę stawić czoła kolejnej reprymendzie.

– Spadam do domu. Wystarczy na dzisiaj. – rzucam na odchodne do garstki osób, które razem ze mną kiblują po godzinach w biurze. Póki co żegnają się ze mną łaskawym skinieniem głowy. Spoko, to też się zmieni, jak już tylko poznają mnie lepiej.

Dostałam pracę w fajnej firmie, która ma swoje miejsce w jeszcze fajniejszym budynku. Wysoki na kilkadziesiąt pięter wieżowiec w samym centrum miasta z niezłym widokiem na duży park z jednej strony i drapacze chmur z drugiej. Od samego początku podoba mi się ten korporacyjny zgiełk, mnóstwo ludzi na korytarzach, w windach, w stołówce. Zawsze jest z kim pogadać i nawiązać kontakty. Kto wie, do czego sie przydadzą.

Dzisiaj nie ma czasu na pogaduchy. Biegnę szybko do windy, w przelocie krzyczę na do widzenia do przemiłego portiera, który codziennie rano wita mnie w biurze. On jedyny od samego początku traktuje mnie tak, jakbym pracowała tu od lat. Jestem mu za to wdzięczna, bo początki zawsze są trudne, ale nie wszyscy to rozumieją.

Wybiegam na hol, gdzie zerkam szybko, która winda jest najbliżej mojego piętra. Wciskam guzik i czekam, aż któraś z nich przyjedzie na 22. Liczę, że o tej porze ludzi w biurze jest niewiele, więc mała szansa, że będziemy zatrzymywać się na każdym piętrze. Zerkam na zegarek i już wiem, że właśnie w tym momencie powinnam przekraczać próg mojego mieszkania. Nie ma mnie tam, a to oznacza, że za jakieś 15 minut powinnam otrzymać pierwszy telefon od mojej zirytowanej matki. „Czy Ty kiedykolwiek nauczysz się odpowiedzialności?” powie. A kiedy odpowiem jej milczeniem, stwierdzi: „Tak myślałam. Trzeba było myśleć o niektórych sprawach wcześniej.” Oczywiście ma rację, ale strasznie nie cierpię tej umoralniającej gadki. Całe szczęście, że pomimo tego, że moje życie to jeden wielki bałagan, moja mama nie zostawiła mnie samej. Może kiedyś dojrzeję do tego, żeby jej podziękować.

Piim.

Znajomy dźwięk oznacza, że winda właśnie pojawiła się na moim piętrze. Są tylko dwie osoby, więc nie jest źle, może szybko pójdzie. Wbiegam do środka i rozpoczynam podróż w dół.

Jestem zaskoczona, kiedy widzę, że dzisiaj sporo osób postanowiło zostać dłużej w pracy. Oczywiście zatrzymujemy się na prawie każdym piętrze, co mnie dodatkowo irytuje, chociaż sama sobie jestem winna. W międzyczasie winda zapełniła się praktycznie do końca. Kiedy zatrzymujemy się na 7 piętrze, do windy wchodzi facet ubrany raczej niezgodnie z kodeksem panującym w większości firm z siedzibami w tym budynku. Zamiast skrojonego na miarę garnituru, facet ma na sobie zwykłe, przetarte jeansy, buty z odzysku i przeciwdeszczową kurtkę. Nie widzę dobrze jego twarzy, bo ma nałożony kaptur na głowę. To niecodzienne, biorąc pod uwagę, że mamy kolejny dzień wyjątkowo upalnego w tym roku lipca.

Wracam myślami do swoich codziennych problemów, kiedy czuję szarpnięcie. Winda zatrzymuje się między piętrami 7 i 6. Cudownie, tego właśnie mi było trzeba. Utknięcia w windzie bez możliwości wyjścia. Nie mam nawet zasięgu w telefonie, żeby zadzwonić do matki i spróbować ją przeprosić po raz kolejny za spóźnienie, bo jak zapewne zauważyła, będę później. A szkoda, bo to idealna wymówka, nie do końca zależna ode mnie.

– Pewnie zastanawiacie się, dlaczego Was tutaj zamknąłem. – odzywa się nagle jakiś głos.

Uświadamiam sobie, że głos ten pochodzi od faceta w kapturze. Wiedziałam, że coś mi w nim nie pasuje. Ale byłam głupia. Przecież naoglądałam się thrillerów nie po to, żeby teraz dać się zamknąć w windzie z jakimś psychopatą. To miało mi pomóc nauczyć się przewidywać i rozpoznawać znaki. Udało się, nie ma co.

– Ej, co jest? – słyszę pytanie od kogoś z tyłu.

– Dobra koleś, bez żartów, wyłącz ten stop. Nie mam czasu na gierki, mam spotkanie. – wyrywa się ktoś inny.

– Bądź cicho, to może przeżyjesz. – głos faceta w kapturze brzmi nad wyraz spokojnie, chociaż wydaje mi się, że wyczuwam lekkie napięcie.

Szybko szukam w myślach podobnego scenariusza, który mogłam już widzieć w którymś z filmów. Chyba kojarzę coś takiego, ale wydaje mi się, że żaden psychol nie zamknął sie z potencjalnymi ofiarami w windzie. Jeśli już, to obserwował ich z daleka, a potem wykańczał jedną po drugiej. A tutaj gość jest z nami, co więcej, widzimy jego twarz. Przecież jeśli jakimś cudem uda nam się przeżyć, to jesteśmy w stanie dostarczyć go policji jak na tacy. A może chodzi tu o coś innego?

To jedno zdanie wypowiedziane przez potencjalnego porywacza wystarczyło, żeby w windzie zapanowała cisza. To dziwne, bo jest nas tyle, że poradzilibyśmy sobie z nim bez problemu. Nikt jednak nie ma odwagi się poruszyć. Nigdy nie wiadomo, co taki ktoś może mieć w kieszeni albo pod koszulką, przypięte do paska do spodni. Nie ruszam się, nie ma szans. Za dużo się naoglądałam różnych rzeczy, żeby teraz głupim ruchem pozbawić się szans na przeżycie. Pozostaje mi czekać.

Zastanawia mnie jeszcze jedna rzecz. Jesteśmy w tej windzie przez dłuższą już chwilę i póki co nie wydarzyło się nic więcej. Po zatrzymaniu windy facet stoi ze wzrokiem wbitym w podłogę. Nie odzywa się ani słowem, nie grozi, nie szantażuje. Jakby na coś czekał. Z mojego miejsca udało mi się tylko dostrzec, że nerwowo zerka na zegarek. W głowie pojawiają mi się różne scenariusze. Zdecydowanie powinnam przestać oglądać te głupoty, bo moja wyobraźnia jest teraz zbyt frywolna. Mam mnóstwo teorii spiskowych w głowie, zaczynając od zwykłego porwania, na podróżach w czasie kończąc.

– Co się dzieje? Proszę, niech nas Pan wypuści… – odzywa się jakaś kobieta stojąca obok faceta w kapturze.

– Czego chcesz? Co to ma znaczyć? Po co nas tu zamknąłeś? – wtóruje jej ktoś z tyłu.

Mój niepokój wzrasta, co może być niezłym paradoksem zważywszy na fakt, że facet dalej nie odzywa się ani słowem. Ale po raz kolejny zerka na zegarek. A może właśnie jego milczenie tak mnie niepokoi.

– Człowieku, nas jest więcej. Jeśli za chwilę nie powiesz o co Ci chodzi, zmusimy Cię do tego siłą. – ten facet z tyłu windy w za dużym garniturze jakby czytał w moich myślach. Ciekawe, czy bierze pod uwagę to, że porywacz może być uzbrojony.

Dostrzegam lekki ruch ze strony faceta w kapturze. Wygląda tak, jakby osłaniał guzik, który mógłby odblokować przycisk bezpieczeństwa i pozwolił windzie jechać dalej. To chyba głupia teoria, bo nawet nie wiem, czy taki przycisk istnieje. Ale jestem raczej pewna, że stanął tak, żeby osłaniać tablicę z przyciskami. Po co?

Nie wiem czy nasz porywacz jest doświadczony, czy to jego pierwsze porwanie, ale ewidentnie nie przypomina psychopaty, który gra w swoją grę z ofiarami. Nie ucisza nikogo, nie grozi bronią, nie zabił nikogo dla przykładu. Po prostu stoi i się nie odzywa. To dziwne, bo filmowi mordercy już dawno mieliby ze dwie dusze na sumieniu.

Tymczasem ta garstka ludzi, z którą tu utknęłam staje się coraz bardziej niecierpliwa. Jakby czuła podobnie jak ja, że coś tu nie gra i nie wygląda to na typowe porwanie. Zaczyna się delikatny ruch i nieco przyciszona wymiana zdań. Coś w rodzaju narady, co zrobić. Szybko zerkam po wszystkich i widzę, że mamy przewagę mężczyzn, więc w razie jakiegoś ataku, nie jesteśmy skazani na porażkę.

– Otwieraj te drzwi! – krzyczy jeden z mężczyzn w kapeluszu.

– Wypuść nas! – odzywa się jedna z kobiet. Trzyma telefon w ręku, pewnie próbowała się z kimś skontaktować. To na nic, bo w windach zazwyczaj nie ma zasięgu.

– Wciśnij ten cholerny przycisk!

– Słyszałeś?! Odsuń się od tej tablicy!

Krzyki zaczynają być coraz głośniejsze i bardziej zdecydowane. Zaczynają pojawiać się też ruchy w stronę porywacza, próbujące go zmusić do odsunięcia się na bok. Ale facet przysuwa się do tablicy jeszcze bardziej i po raz kolejny spogląda na zegarek. O co mu chodzi?

Nerwowość w windzie wzrasta, co mnie przeraża. Boję się tego, że porywacz straci w końcu cierpliwość i komuś stanie się krzywda. Jak inaczej tłumaczyć jego milczenie? Może chciał dać nam szansę na przeżycie, jeśli nie będziemy się odzywać. A teraz, kiedy w windzie wszystko prowadzi w kierunku buntu, możemy tą szansę stracić.

Zaczyna nas ogarniać coraz większy chaos. Kilka osób pokrzykuje, zaczynają się przepychanki. I wtedy staje się to.

Porywacz znowu spogląda na zegarek i… wciska przycisk. Winda rusza w dół, ale nie spada, jak się tego spodziewałam, ale płynnym ruchem jedzie przez kolejne piętra. Dziwi mnie fakt, że nie zatrzymujemy się na żadnym piętrze po drodze. Zbliżamy się do parteru. Mam nadzieję, że za chwilę wszystko się wyjaśni. Obym tylko to przeżyła.

Znajomy dźwięk oznacza, że dojechaliśmy na parter. Nie wiem, czy mam się z tego cieszyć, bo nie jestem w stanie przewidzieć, co nas teraz czeka. Pełna niepokoju spoglądam na faceta w kapturze, który powolnym ruchem wciska przycisk otwierania drzwi. Nie mogę uwierzyć, że być może za chwilę będziemy wolni.

Kiedy drzwi otwierają się, wspinam się na palce, żeby dostrzec hol. To, co widzę, sprawia, że zamieram. Szok, w jakim znalazłam się w jednej chwili sprawił, że nie potrafię się ruszyć. Podłoga w całym holu pokryta jest… ludźmi. A raczej ich ciałami. Są wszędzie, tak samo jak wszędzie jest krew. Na podłodze, na ścianach, nawet jakimś cudem na suficie. Chwilową ciszę przerywa głośny wrzask kilku kobiet i przekleństwa mężczyzn. Co tu się do jasnej cholery stało?!

Ciągle w olbrzymim szoku zerkam na faceta w kapturze, który blokuje wyjście i wygląda na zewnątrz. Potem widzę, jak odwraca się powoli do nas i mówi:

– Uciekajcie stąd jak najszybciej.

A potem wychodzi z windy i znika nam z oczu.

Dodaj komentarz



Trending