
Wydaje Ci się, że masz wszystko pod kontrolą? Całe swoje życie? Wstajesz rano, ciepła woda przed kawą, potem ogarniasz robotę, siłka, jakiś film albo browar z kumplami. Wydaje Ci się, że masz plan na całe swoje życie? Jakiś cel, który majaczy gdzieś tam na horyzoncie? Ucieczka? Może nie do Argentyny, ale gdzieś do domku w środku lasu, żeby w końcu mieć spokój. No właśnie. Wydaje Ci się.
Usiądź teraz na chwilę. Bo chcę napisać Ci o czymś, co walnie Cię w ryj tak mocno, że popamiętasz na długo. I jeszcze raz się zastanowisz nad swoim życiem.
Nie wiem, czy czytałeś „Ślepnąc od świateł”. Jeśli nie, to gratuluję. Masz jeszcze resztki spokoju psychicznego. Jeśli tak, no cóż, przynajmniej wiesz, że ta książka nie jest o narkotykach.
To książka o Tobie. I o mnie. I o każdym facecie, który myśli, że ma kontrolę nad swoim życiem. A tak naprawdę siedzi po uszy w błocie.
Nie będę Ci tutaj analizował fabuły. Jeśli tego szukasz, to pomyliłeś adres. Nie będę Ci streszczał, kim jest Jacuś, dilerek warszawskiej śmietanki, który ogarnia hajs, klientów, drogie fury i ludzi, którzy udają, że są kimś więcej niż tylko mięsem z ambicją. Nie będę Ci pieprzył o symbolice czarnego audi. Takie rzeczy możesz sobie przerabiać na polskim w liceum.
Problem jest taki, że Jakub Żulczyk nie napisał książki o gangsterach. Napisał o facecie, który zbudował swoje życie jak twierdzę. I kurde, na początku, kiedy go poznajesz, to uważasz go za kolejnego cwaniaka z kokainą w kieszeni i pustką w oczach, który nie chce podzielać losu swoich rówieśników i w najlepszym przypadku otrzeć się o klasę średnią. Jego życie jest perfekcyjnie skrojone, czyste i minimalistyczne. Bez emocji, bez wpadek i bez słabości. Chodzący ideał, nie?
Ale tu chodzi o coś więcej. Jacek lata po stolicy z torbą pełną koksu. Ma w sobie ten chłód, profesjonalizm i dystans. Idealny pancerz, który założył, żeby chronić się przed chaosem. A Ty najpierw go potępiasz. A potem orientujesz się, że mówisz jego językiem. Myślisz tak samo jak on. O świecie, o pracy, relacji i życiu. I dopóki chroni Cię Twój pancerz, wszystko działa jak należy.
Do czasu. Do momentu, kiedy pojawi się on. Dario.
Wiesz co? Gówno mnie obchodzi, czy Dario istniał naprawdę. W dupie mam to, czy był duchem, demonem, jakąś schizą w głowie Jacka. Wiesz, co naprawdę ma znaczenie? To, że Dario jest brutalną prawdą, której unikasz. Telefonem od życia, którego nie chcesz odebrać. Konsekwencjami Twoich własnych kłamstw i kompromisów. Grzechami z przeszłości, o których myślałeś, że nikt nie pamięta. Dario jest chaosem, który puka do drzwi Twojego idealnego życia i mówi, że pora zapłacić rachunek.
I właśnie dlatego ta książka tak wnerwia ludzi.
Nie dlatego, że jest wulgarna czy prostacka. Nie dlatego, że brak tam logiki. Tylko dlatego, że Żulczyk trzyma Ci przed oczami lustro i pokazuje Ci odbicie, którego nienawidzisz. Lustro, które pokazuje Ci, że nie jesteś kimś, kim chciałeś być. Że wszystko to, co budowałeś, ma cienkie ściany i pęka, kiedy tylko ktoś zapuka. Że prawdziwy świat to ten bez zasad, w którym wszystkie swoje plany możesz wsadzić sam wiesz gdzie. Że światełka, które miały przyświecać Ci drogę, nagle Cię oślepiają.
I nagle zaczynasz wszystko rozumieć. Że ślepniesz od świateł, bo boisz się ciemności. A ciemność to Ty. Ten bez masek, bez filtra i bez lajków.
I to jest właśnie sedno tej książki. Że ona tak wciąga, bo podskórnie wiesz, że ten cały syf jest prawdziwy. Że ta Warszawa, brudna i mroczna, to nie tylko miasto. To potwór. To dżungla, w której nawet jeśli jesteś drapieżnikiem, to zawsze znajdzie się ktoś większy.
Przeczytasz? No dalej, zrób to. Nie polecam jej każdemu. To książka dla tych, którzy nie chcą znać fabuły. Tylko dla tych, którzy nie boją się konfrontacji. Z prawdą, własnymi demonami i Dariem, który prędzej czy później też zapuka do ich drzwi.
Co wybierasz? Spojrzysz w lustro, żeby zobaczyć coś, czego nie chciałeś widzieć?
Tylko uważaj, bo może właśnie wtedy oślepniesz. Nie od świateł. Od prawdy.





Dodaj komentarz