Ze snu wyrywa mnie przeraźliwy dźwięk i gwałtownie migające światło. Ledwo otwieram oczy, a już mam wrażenie, że za chwilę od tego oślepnę.

Co sie dzieje…?

Przekręcam głowę w bok w poszukiwaniu jakiegokolwiek zegarka i znajduję go na szafce obok. Jest druga w nocy.

Co do cholery…?

Próbuję dźwignąć się na łokciach i pierwsze, co zauważam, to że nie jestem w swoim łóżku. To nie mój dom. Wygląda na pokój hotelowy.

Jak się tu znalazłem…?

Głowa mi pęka. Chyba za dużo wczoraj wypiłem. Ale za nic w świecie nie jestem w stanie przypomnieć sobie sytuacji, w której piłbym alkohol. Dobra, zastanowię się nad tym później, teraz muszę dojść do siebie i sprawdzić, o co chodzi z tą syreną.

Kurde, niech to ktoś przyciszy!

Syrena alarmowa i czerwony stroboskop może oznaczać tylko jedno – ewakuację. Jestem zdezorientowany, bo ciągle nie jestem pewien jak się tu znalazłem, ale instynkt podpowiada mi, żeby stąd spadać. Taka sygnalizacja nie wróży niczego dobrego, a nie sądzę, że w środku nocy ktoś przeprowadza ćwiczenia. Jestem przytłumiony, ale powoli odzyskuję rozeznanie i podnoszę się z łóżka. Nie czuję dymu ani drżenia, więc chyba jeszcze nie jest tak źle. Mam czas się ubrać. Moją uwagę przykuwa włączony telewizor. Zerkam na niego i w jednej chwili zamieram. Czuję, jak atakuje mnie potworna fala ciepła, kiedy czytam tylko jedno słowo:

„UCIEKAJ”

Nie wiem, co zmusza mnie do tego, żebym od pierwszego momentu potraktował te słowa poważnie. Od razu odbieram to jako konkretną wskazówkę, co powinienem zrobić, a wszystko to, co się dzieje wokół, tylko popycha mnie do działania. Wydaje mi się, że wpadłem w lekką panikę i w jednej chwili doskakuję do drzwi i szarpię za klamkę. Nie wiem co we mnie wstąpiło, bo nigdy nie reaguję impulsywnie. Nie zabieram ze sobą nic, nie dbam o to. Po chwilowym oporze, drzwi ustępują i moim oczom ukazuje się ciemny i pusty korytarz. Dźwięk syreny wydaje się lekko głośniejszy i bardziej wyrazisty.

Czy jest tu ktoś jeszcze…?

Stoję w progu pokoju i próbuję szybko przeanalizować dwie rzeczy. Po pierwsze, dlaczego korytarz jest pusty. Jeśli to hotel, to powinny tu być inne osoby. A nie widzę nikogo, kto by kierował się do wyjścia. Po drugie – w którą stronę mam biec? Nie jestem sobie w stanie przypomnieć, gdzie jest wyjście, a na ścianach nie zauważam żadnych znaków ewakuacyjnych. Jak już będzie po wszystkim to zgłoszę to do odpowiednich służb.

Łup.

Z mojej prawej strony słyszę jakiś odgłos, jakby zamykanych drzwi. To zmusza mnie do wyboru tego kierunku do potencjalnej ucieczki. Nie mam żadnego przeczucia, po prostu idę tam, gdzie podpowiada mi instynkt.

Tup, tup, tup.

Odgłos moich kroków niesie się po pustym korytarzu. Słyszę go, chociaż głośna syrena stara się wszystko zagłuszyć. Biegnę w stronę zamkniętych drzwi, które przypominają te od klatki schodowej. Jeśli mam rację, wkrótce będę na zewnątrz. I dowiem się, kto za tym stoi.

Drzwi są na szczęście otwarte i straszliwie skrzypią. Pozwalają mi dostać się na klatkę schodową, która wygląda dość niestandardowo. Nie mam czasu się nad tym zastanawiać, tylko od razu ruszam w dół. Zbiegam może dwa piętra i napotykam kolejne drzwi. Nie widzę innych opcji, więc otwieram je i wbiegam na identyczny korytarz, który widziałem już wyżej.

Klnę sam na siebie w myślach, bo zapomniałem wyjrzeć przez okno w pokoju, z którego wybiegłem. Przynajmniej miałbym rozeznanie, ile pięter w dół muszę zbiec. Teraz znalazłem się tylko dwa piętra niżej i mam nadzieję, że to wystarczy. Przecież hotel nie musi być wieżowcem.

Biegnę korytarzem w drugą stronę, ale nie widzę żadnych drzwi wyjściowych. Zamiast tego korytarz się kończy i jedyne drzwi jakie widzę, są po mojej lewej stronie i ewidentnie prowadzą do kolejnej klatki schodowej. Trochę się denerwuję, bo nie byłem jeszcze w takiej sytuacji. Ale nie dopuszczam do siebie złych myśli. Po prostu muszę stąd wyjść.

To wygląda na jakiś cholerny labirynt.

Kolejna klatka schodowa prowadzi mnie do kolejnego korytarza. A kolejny korytarz do kolejnej klatki schodowej. Zaczynam czuć coś w rodzaju irytacji połączonej z narastającą paniką. Czuję, że puls mi przyspieszył. Głośno przełykam ślinę, chociaż oczywiście jest to w tych warunkach całkowicie niesłyszalne. Ktoś każe mi uciekać, ale nie dał wskazówek, dokąd mam iść.

Czy jest stąd w ogóle jakieś wyjście…?

Ciągle nie widzę żywej duszy. Wygląda na to, że jestem tutaj sam. Gdzie jest obsługa hotelu? Jak ja się w ogóle tu znalazłem?

Dopiero teraz zauważam, że syrena jest coraz głośniejsza. Jakbym zbliżał się do źródła tego odgłosu. Nie widzę innego rozwiązania, powinienem w dalszym ciągu zbiegać w dół.

Ile to jeszcze będzie trwać…?

Czuję pot na swoim ciele. Koszulka, którą założyłem w pośpiechu jest już lekko przemoczona, ale nie myślę teraz o tym. Skupiam się na celu. Wyjście musi być gdzieś blisko, a im szybciej je znajdę, tym szybciej skonfrontuje się z tym, kto to wszystko wymyślił. Jeśli to kiepski żart, tym gorzej dla tego dowcipnisia.

Mój oddech staje się coraz cięższy. Nie jestem przyzwyczajony do takiego wysiłku. Czuję się trochę zmęczony, ale wiem, że nie mogę teraz odpuścić. Muszę się stąd wydostać jak najszybciej.

W kolejnym korytarzu coś się zmienia. Na jego końcu widzę lekkie jasne światło. To może być koniec mojej ucieczki i odpowiedź na wszystkie pytania. Mając nadzieję, że to już ostatni raz, zmuszam się do biegu. Im bliżej jestem, tym jasne światło oślepia mnie coraz bardziej, a dźwięk syreny jest wręcz ogłuszający.

Jeszcze tylko chwila i będę wolny. Taką mam przynajmniej nadzieję. Jeszcze tylko kilka kroków… No, jeszcze trochę…

*

– Dobrze, wystarczy. Wyłączcie to. Dajcie mu odpocząć, a potem spróbujemy raz jeszcze.

Uchylam jedno oko i widzę oddalającą się postać w białym fartuchu. A potem znów nastaje ciemność.

  1. Trzyma w napięciu. Co dalej??? Dobrze ze to krótkie bo jak bym miała czytac całą ksiazke to nie było to obiadu… ani kolacji haha
    Jak z pestkami. Kończysz dopiero jak paczka pusta 😄

    1. Miło to słyszeć 😉 Zapraszam na kolejne wpisy!

Dodaj komentarz



Trending