Sala sądowa jest ciasna, duszna i przytłaczająca. Siedzę na ławie świadków, czekając na to, co nieuniknione. Moje serce bije mocno, jakby próbowało wyrwać się z piersi. Czuję pulsowanie w skroniach, a moje ręce drżą, czego nie jestem w stanie opanować. Wokół mnie narasta cisza, którą przerywają tylko dźwięki przesuwanych krzeseł i szeptów, które cichną, kiedy prokurator wstaje ze swojego miejsca i powoli idzie w moim kierunku. Na przeciwko mnie siedzi Tomek, mój najlepszy przyjaciel, którego teraz ledwie poznaję. Ostatnie dni go zniszczyły. Jego twarz jest blada i wyczerpana, ale spokojna, chociaż w oczach widać lęk. Patrzy na mnie skupiony i pełen nadziei. Nadziei, że powiem prawdę.

Staram się oddychać głęboko, ale powietrze w sali wydaje się gęste, jakby każdy oddech stawał się walką. Czuję tę wielką odpowiedzialność, jaka na mnie spoczywa. Ale nie czuję strachu. To adrenalina. Jestem gotów do tego, żeby pomóc. Obmyśliłem to bardzo dokładnie, przygotowałem się do tej chwili od jakiegoś czasu. Doskonale wiem, co mam powiedzieć, jaki wyraz twarzy przyjąć, jak zareagować na każde kolejne pytanie. To tylko teatr. Muszę odegrać swoją rolę najlepiej jak potrafię. Tomek nie może trafić za kraty. Nie za coś, czego nie zrobił.

Prokurator zatrzymuje się kilka kroków ode mnie, patrzy na mnie podejrzliwym wzrokiem. Wiem o tym, że zna takie przypadki. Pewnie wielokrotnie spotkał się z sytuacją, że jeden koleżka nieudolnie broni drugiego przed więzieniem. A w konsekwencji obaj są winni. Jestem przekonany, że prokurator spodziewa się identycznego scenariusza i tym razem, i udowodnienie winy głównemu oskarżonemu, a przy okazji ukaranie jego najlepszego kumpla będzie łatwym zadaniem. Teraz patrzy na mnie przez krótką chwilę bez słowa, wydaje się mnie oceniać i badać. Wyczuwam od niego, że mnie nie lubi. Jego uśmiech jest sztuczny, jakby czuł, że zaraz złapie mnie w pułapkę. Jest jak wilk, który widzi w ofierze najmniejszy ślad słabości.

– Panie Jakubie – zaczyna spokojnie i czuję w jego głosie fałszywą uprzejmość. – Jak długo zna pan oskarżonego?

– Znamy się od dziecka. – odpowiadam równie spokojnie, nie spuszczając z niego wzroku. – Jest moim najlepszym przyjacielem.

Prokurator kiwa głową, jakby spodziewał się takiej odpowiedzi. To standardowe pytania, próbują ustalić kontekst. Na razie nie przypomina to przesłuchania, raczej wywiad. Ale to są tylko pozory. Prokurator szuka moich słabych punktów. Chce, żebym się wyluzował, poczuł się komfortowo. Nie dam się złapać w tę pułapkę. Może liczy na to, że taka bliskość między nami zadziała na jego korzyść? Cóż, będzie musiał się rozczarować.

– Można więc powiedzieć, że zna go pan lepiej niż ktokolwiek inny? – kolejne pytanie, którym próbuje złapać mnie na czymś subtelnym, na jakimś fałszywym kroku.

– Tak – potwierdzam. – Znam Tomka od zawsze. Zawsze byliśmy blisko.

Prokurator spogląda teatralnie w sufit jakby chciał dać upust swojej irytacji. Chce pokazać wszystkim, że miał już do czynienia z takimi rzeczami. Że doskonale wie, co robi. Ale ja doskonale wiem, że nie łatwo go zadowolić.

– Zatem – kontynuuje – skoro zna go pan tak dobrze, to czy uważa pan, że oskarżony jest zdolny do przemocy? Czy mógłby sobie pan wyobrazić, że mógłby on kogoś skrzywdzić, podnieść na kogoś rękę, na kogoś, kogo znał, kogoś bliskiego?

Odwracam na chwilę wzrok i patrzę w kierunku Tomka. Nie mogę pozwolić, żeby emocje wzięły górę, ale muszę pokazać, że to pytanie dotyka mnie głęboko. To są te momenty, w których muszę odegrać swoją rolę jak najlepiej.

– Nie. – odpowiadam stanowczo. – Tomek to spokojny człowiek, który nie skrzywdziłby nikogo. Nie używa przemocy. Zawsze był spokojny i nigdy nie widziałem u niego agresji.

Uważnie obserwuję reakcję prokuratora i po raz kolejny widzę, że właśnie takiej odpowiedzi się spodziewał. Za chwilę przejdziemy do pierwszej części pytań, bo to był dopiero wstęp do całej tej gry. Przesłuchujący mnie człowiek sprawia wrażenie opanowanego, chociaż to jego przestępowanie z nogi na nogę sugeruje, że coś mu nie pasuje w całej tej historii. Może nie pasuje mu mój ton albo pewność siebie? Jestem przekonany, że ma coś w zanadrzu, ale ja muszę trzymać się wersji wydarzeń, którą wszyscy już znają. I muszę obronić Tomka przed więzieniem. Zrobię to, nawet jeśli trzeba będzie zejść na poziom najpodlejszych kłamstw.

– A co z Karoliną Nowak? – pyta mnie nagle, a jego głos nabiera ostrości. – Znał ją pan, prawda?

Karolina. To imię pali mnie jak żelazo. Uderza mnie jak cios. Czuję na karku dreszcz, ale udaje mi się opanować. Oczywiście, że ją znałem. Tak naprawdę, to znałem każdą jej cechę, każdy szczegół. Pamiętam jej włosy, które błyszczały w świetle słońca. Jej uśmiech, który wydawał mi się najpiękniejszy na świecie.

– Znałem. – odpowiadam po chwili wahania. – Ale nie byliśmy bliskimi przyjaciółmi. Zdarzyło się nam porozmawiać raz, czy dwa.

Nie mam potrzeby dodawać nic więcej. Wiem o tym, że im mniej mówię, tym mniej daję mu szans na wciągnięcie mnie w pułapkę. A on marzy o tym, żeby to zrobić. Chce, żebym się rozgadał, żebym powiedział coś, co da mu powód do dalszych pytań.

Prokurator unosi brew, jakby wyczuł moją niepewność. Widzę po nim, że szybko analizuje to, co powiedziałem. W jego oczach płonie ciekawość, ale wie, że nie może zbyt szybko posunąć się dalej. Musi grać ostrożnie, żeby mnie nie spłoszyć. A ja doskonale wiem, jakie techniki będzie chciał zastosować. Jestem przygotowany.

– A oskarżony? Wiedział pan o jakichkolwiek napięciach między oskarżonym a ofiarą? Może jakieś nieporozumienia? Kłótnie? – naciska.

– Nie wydaje mi się. – stwierdzam. – Byli raczej w dobrych relacjach.

Nie kłamię. Tomek i Karolina byli w dobrych relacjach, mieli jakiś przelotny romans, ale to się rozmyło bardzo szybko i nie pamiętam, żeby z tego powodu mieli jakiś konflikt. Tomek nigdy nie miałby powodu, żeby zrobić jej krzywdę, zwłaszcza, że to on zakończył ten krótki związek.

– Czyli jest pan absolutnie pewien, że oskarżony nie miałby powodu, żeby skrzywdzić ofiarę? – dopytuje mnie, bo chce czegoś więcej.

– Jestem absolutnie pewien. Tomek nigdy nie zrobiłby czegoś takiego. Znam go za dobrze, to nie jest w jego naturze.

Mój wzrok całkowicie nieświadomie ucieka w prawą stronę i ten ułamek sekundy wystarczy, żeby prokurator zbliżył się do mnie o dwa kroki. Jest jak rekin, który właśnie poczuł krew. Który widzi, że jego ofiara zaczyna powoli krwawić, ale nie podpływa zbyt blisko, dając sobie czas do przygotować do ostatecznego ataku.

– A jednak – mówi powoli i cicho, starając się, żeby jego słowa miały jak największą wagę – wszystko wskazuje na to, że to on zabił. Świadkowie widzieli go w okolicy, a jego odciski palców znaleziono na narzędziu zbrodni. Jak pan to wyjaśni?

Czuję lekki niepokój, bo w zasadzie to nie mam żadnego realnego dowodu na to, że Tomek nie zabił tej dziewczyny. To jest właśnie ten moment, kiedy muszę być najspokojniejszy. Każde słowo, które teraz wypowiem, może okazać się kluczowe dla rozwiązania sprawy.

– Nie wiem, jak to możliwe. – odpowiadam. – Ale Tomek tego nie zrobił. Znam go bardzo dobrze, lepiej, niż ktokolwiek inny. Nie jest zdolny do takiej zbrodni.

Prokurator jest teraz tak blisko, że mogę dostrzec kropelki potu na jego twarzy. Patrzy na mnie z niedowierzaniem i czeka, aż pęknę. Ale ja nie mogę tego zrobić. Muszę być silny. Wiem, że Tomek patrzy na mnie z nadzieją, że powiem coś, co go wybawi. Wierzy we mnie, a ja… muszę grać dalej.

– Więc nie ma pan żadnego dowodu, świadczącego o niewinności oskarżonego – podsumowuje prokurator tonem, który sugeruje sędziemu i ławie przysięgłych, że kłamię. – A jednak upiera się pan przy tym, że to nie on jest winien śmierci Karoliny Nowak. Zgadza się?

– Tak. – odpowiadam, patrząc mu prosto w oczy. – Powtarzam, Tomek nie mógłby zrobić czegoś takiego.

Prokurator cofa się o kilka kroków, jakby stracił zainteresowanie moją osobą. Ale ja wiem, że to tylko gra. Podnosi dokumenty z ławy, przegląda je, a potem wraca w moją stronę, powoli, z namysłem. Wiem, co teraz nastąpi. Została jeszcze jedna seria pytań. Na nią też jestem przygotowany.

– Panie Jakubie, czy może pan powiedzieć, gdzie był pan w noc morderstwa? – zaczyna powoli.

To ostatni akt mojego przedstawienia. Jeszcze tylko kilka zdawkowych odpowiedzi i będę mógł odejść.

– Byłem w domu. Sam. – odpowiadam, wyprzedzając jego kolejne pytanie. – Całą noc byłem w domu.

– Czyli nikt nie może tego potwierdzić?

Prokurator przechyla głowę na bok, jakby ważył moje słowa. Wiem, że szuka dziury w mojej odpowiedzi, ale ja wiem, że jej nie znajdzie.

– Nie, byłem sam. – powtarzam swoje słowa, dbając o to, żeby były spokojne.

– A oskarżony? Czy wie pan, gdzie był tamtej nocy? – jego głos staje się coraz bardziej intensywny.

– Z tego co wiem, był u siebie. – odpowiadam, czując, że muszę dać wsparcie Tomkowi.

– Ale miał pan z nim kontakt? Rozmawialiście przez telefon?

– Nie miałem z nim kontaktu.

– W takim razie, jak może być pan pewien, że oskarżony nie dokonał tego morderstwa?

Muszę przyznać sam przed sobą, że go nie doceniłem. Potrafi grać w tę grę. Nie daje za wygraną, czuje, że to właściwy kierunek.

– Po prostu go znam. – staram się być pewny siebie. – Wiem, że nie mógłby tego zrobić.

Widzę jak prokurator zerka w kierunku sędziego i ławy przysięgłych i w sposób niewerbalny prosi ich o to, żeby sami wyciągnęli wnioski z moich słów. Gdyby uznali Tomka za winnego, w zasadzie nie mógłbym się im dziwić. Na ten moment nie powiedziałem nic, co mogłoby uchronić Tomka przez karą. Nie jestem w stanie zapewnić mu alibi. Ale wiem, że tego nie zrobił.

Prokurator czyta w moich myślach, bo chwilę później rzuca kolejne pytanie:

– Czy może pan potwierdzić jego alibi? Jego dziewczyna twierdzi, że był cały wieczór w domu.

– Nie mogę tego potwierdzić, bo jak powiedziałem, nie było mnie z nim. – mówię i czuję, że powoli rośnie we mnie niepokój.

– Panie Jakubie, czy uważa pan oskarżonego za osobę, która dobrze radzi sobie z problemami? – to pytanie zbija mnie nieco z tropu, bo się go nie spodziewałem.

– Tomek jest osobą o silnym charakterze. Nigdy się nie poddaje i stara się rozwiązywać problemy od razu, najlepiej jak potrafi.

– Czy myśli pan, że jeśli oskarżony zabiłby ofiarę, to mógłby to potraktować jako rozwiązanie kolejnego problemu?

Do czego on do cholery zmierza? Przyglądam mu się, starając się rozczytać jego myśli.

– Nie sądzę, że rozwiązałby problem w taki sposób. To nie w jego stylu. Jest zbyt uczciwy.

Jak na dłoni widać, że prokurator jest odrobinę bardziej rozluźniony. Widzę jego uśmiech, który nie jest miłym uśmiechem. To uśmiech drapieżnika.

– Widział pan wszystkie dowody przeciwko oskarżonemu. Co pan myśli na ich temat? – pyta.

– Uważam, że nie są wystarczające. Tomek nie miał motywu, żeby zabijać tę dziewczynę.

– A co z wiadomościami tekstowymi, które oskarżony miał w swoim telefonie? Z tego, co wiemy, zostały wysłane tej samej nocy, kiedy ofiara została znaleziona martwa.

Nic nie wiem, o żadnych wiadomościach. To pytanie mnie zaskakuje.

– Nic o tym nie wiem. – przyznaję zgodnie z prawdą. – Być może chciała się z nim spotkać.

– Czy myśli pan, że oskarżony miałby dobry powód, żeby nie odpowiadać na te wiadomości?

– Być może był zajęty.

Atmosfera w sali sądowej jest coraz bardziej napięta. Prokurator też to czuje, ale to tylko napędza go do działania. Zadaje mi kolejne pytania, a ja staram się przejść przez nie jak przez labirynt, który jest dla mnie coraz bardziej zawiły.

– Jakie były pańskie uczucia, kiedy dowiedział się pan o śmierci Karoliny Nowak?

Kolejny raz mnie zaskakuje.

– Byłem wstrząśnięty, bo znałem ją. Nie mogłem w to uwierzyć.

– Czy zadzwonił pan wtedy do oskarżonego?

– Nie dzwoniłem, nie pomyślałem nawet o tym. Chciałem to najpierw przetrawić sam.

– Więc nie jest pan w stanie powiedzieć, co działo się z oskarżonym w momencie, kiedy odkryto ciało ofiary?

– Nie jestem. Ale jestem absolutnie pewien, że Tomek nie zabił Karoliny.

Widziałem Tomka w wielu trudnych chwilach. Ale on nie jest zdolny do czegoś takiego. Brakuje mu zdecydowania, zimnej krwi. Jego wyrzuty sumienia by go zabiły.

Pomimo tego, że prokurator dysponuje dowodami na winę Tomka, nie jest w stanie przekonać nikogo, że to on na pewno zabił Karolinę. Nie ma argumentów, żeby podważyć moją wiarygodność.

Prokurator kończy przesłuchane i wraca na swoje miejsce. Tomek patrzy na mnie z wdzięcznością, jakby wierzył, że dzięki mnie ma jeszcze szansę. Jest zmęczony, widzę to po nim, chociaż jego oczy są pełne nadziei. Zrobiłem, co mogłem, żeby mu pomóc.

Siadam na swoje miejsce i czuję, że dobrze wykonałem swoje zadanie. Przebiegam wzrokiem po wszystkich, którzy siedzą w ławie przysięgłych, starając się odczytać ich myśli. Jestem pewien, że nie są przekonani co do tego, że Tomek jest winny śmierci Karoliny.

Bo Tomek jej nie zabił.

Ja ją zabiłem.

Dodaj komentarz



Trending