Lubię mojego tatę. Każdego wieczora czekam na niego, aż wróci z pracy. To czekanie jest trochę jak taki prezent, którego nie zawsze dostaję. A on czasem przychodzi, a czasem nie. Mówi mi potem, że nie chce mnie przypadkowo obudzić. Może mówi prawdę, a może nie? Nie wiem tego, nie potrafię tego rozpoznać. Mam przecież dopiero 6 lat. Ale czasami, kiedy leżę już w łóżku, a mój pokój jest zamknięty, słyszę jak wchodzi do domu. Wiem, że jest późno, a po jego ciężkich krokach poznaję, że jest zmęczony. Czasami w takich chwilach zamykam oczy i udaję, że śpię. Lubię ten moment, kiedy mimo wszystko wejdzie do mojego pokoju, siada obok i myśli, że już śpię. Ale dzisiaj postanowiłem, że nie będę udawał.

Tata wszedł nieco później niż zwykle. Usiadł na podłodze obok mojego łóżka i poprawił kołdrę. Był nieźle zdziwiony, kiedy zobaczył, że jeszcze nie śpię. Widziałem, że jest zmęczony. Rozpoznałem to w jego oczach. Pachniał dorosłością – pracą, komputerem, kawą. Ale pod spodem zawsze czuć coś jeszcze. Zawsze czuć tatę. A to mój ulubiony zapach.

Dzisiaj czekałem na niego dłużej niż zwykle. Czekałem, bo chciałem, żeby mi coś poopowiadał. Lubię jego opowieści. Zazwyczaj wymyślam mu temat, a on dopowiada do tego ciekawą historię. Często się powtarzają lub są podobne, ale nie mam mu tego za złe. Ważne jest, że to robi. Lubię te momenty, bo wtedy jest cały mój. Nie odbiera telefonów, nie sprawdza czegoś w komputerze, nie mówi, że zaraz.

Jak mówiłem, zdziwił się jak zobaczył, że siedzę na łóżku i patrzę na niego.

– Dlaczego nie śpisz synku?

– Czekałem na Ciebie, bo przecież zapomniałeś opowiedzieć mi historię!

– Ahh, faktycznie! – szepnął, bo przecież chodzi o to, żeby mnie wyciszać przed snem. Że też rodzice zawsze w to wierzą! A ja mam zazwyczaj jeszcze mnóstwo energii, żeby się bawić. – To o czym dzisiaj opowiadamy? O maszynach budowlanych? Czy o straży pożarnej?

– Nie tato. Poopowiadaj mi o życiu.

Tata się zaśmiał. Widziałem, że jest zaskoczony. Założę się, że myślał, że dzieci nie rozmawiają i nie myślą o życiu. A ja myślę, nawet często. Nie żebym rozmyślał nie wiadomo jak, ale po prostu czasem się zastanawiam, jak to jest. Na przykład pomyślałem, że życie to coś takiego, co się dzieje, kiedy czekam na tatę. Tak to sobie wymyśliłem.

– O życiu? A co Ty tam chciałbyś o tym wiedzieć? Chyba jesteś jeszcze trochę za mały na takie poważne tematy?

– No nie wiem za dużo, ale chciałbym wiedzieć więcej. To co, opowiesz mi coś?

– Pewnie, że tak. To co konkretnie chciałbyś wiedzieć?

Widziałem, że mój pomysł rozmowy go zdziwił, ale to sprawiło, że podszedł do sprawy poważnie. Bo to poważne sprawy!

– Chcę, żebyś opowiedział mi o swojej pracy. Dlaczego musisz pracować?

– No wiesz, żebym zarobił pieniądze, za które mógłbym kupić Ci zabawki albo ubrania.

– Tylko dlatego?

– No ogólnie synku, trzeba pracować, żeby mieć pieniądze na jedzenie, dom… Na wszystko, czego potrzebujemy.

– I żeby na to wszystko uzbierać, musisz pracować tak długo?

– Synku, chciałbym, żeby niczego Wam nie brakowało.

Czułem w jego głosie, że nie spodziewał się takiego tematu. Westchnął. A robi tak wtedy, kiedy nie wie, co ma odpowiedzieć, albo kiedy coś go martwi.

– A co by się stało, gdybyś mniej pracował?

– Pewnie nie moglibyśmy kupić wszystkiego, czego byś zapragnął. Albo na przykład nie pojechalibyśmy na wakacje, które tak lubisz. Na to wszystko synku potrzeba sporo pieniędzy.

– Ale miałbym Ciebie więcej, prawda?

Widziałem po nim, że był zszokowany. Tak się chyba mówi, kiedy ktoś siedzi obok Ciebie z otwartymi ustami i dużymi oczami. Czasem jak pomyślę dłużej o czymś, potrafię powiedzieć coś mądrego. A nad tym myślałem już kilka dni. Nie uśmiechajcie się tak, jestem jeszcze mały i robię co mogę!

– Synku, masz mnie zawsze i cały czas.

– Ale chciałbym mieć Cię więcej. Nie tylko wieczorem, kiedy jest ciemno, a ja muszę iść spać, bo idę do przedszkola. Albo rano, kiedy wstaję, a Ty właśnie musisz już wychodzić do pracy. Chciałbym na przykład się z Tobą pobawić, poczytać książkę.

Czułem, że powiedziałem coś bardzo ważnego i mądrego. Ale miałem do powiedzenia jeszcze więcej. W końcu tyle czasu to ćwiczyłem!

– Tato, a co będę pamiętał, jak będę duży?

– No nie wiem, pewnie jakieś fajne chwile kiedy się bawiliśmy, chodziliśmy na spacery, jeździliśmy na rowerze.

– Tato, ale przecież ja te rzeczy robię z mamą!

– Ale przecież czasami wychodzimy razem na podwórko, nie pamiętasz?

– A ja myślę, że będę pamiętał, że pracowałeś długo i dużo. I że wracałeś do domu bardzo późno. Będę pamiętał, że jadłem kolację z mamą. Sami. Będę pamiętał, że mama była już zmęczona ciągłym przygotowywaniem mnie do snu. Będę pamiętał mamę, jak zasypiała podłodze przy moim łóżku. Będę pamiętał, że czekałem. Czekałem na Ciebie.

Widziałem, że zrobiło mu się smutno. Nie chciałem, żeby było mu smutno, tylko żeby zrozumiał. Wyglądał teraz jak taki mały chłopiec, który jest zmęczony. Który nosi ciężki plecak, którego nie może zdjąć.

– Tato, a myślisz, że jeśli będziesz pracował długo i dużo, to Twoi koledzy albo szef będzie o tym pamiętał za 10 lat?

– Nie wiem, być może tak. Ale nie wiem tego na pewno.

– To wiesz co, tato? Już nic z tego nie rozumiem. Skoro Twój szef albo koledzy nie będą pamiętać o tym, że dużo pracowałeś, a ja z mamą tak, to dlaczego tak robisz?

– Nie wiem kochanie. Nie wiem. Czasem myślę, że najbardziej potrzebujecie bezpieczeństwa, że mamy co jeść, gdzie mieszkać, w co się ubrać.

– A ja potrzebuję mieć Ciebie. Jeździć z Tobą na rowerze, grać w piłkę, bawić się. Chcę pamiętać, jak śmiałeś się tak, że aż rozbolał Cię brzuch. Jak robiłeś placki i przypaliłeś je tak mocno, że musieliśmy wszystko wyrzucić. Nie chcę pamiętać, że ciągle pracowałeś. Nie chcę pamiętać, że ciągle na Ciebie czekałem.

W końcu się uśmiechnął. Byłem dumny z siebie, że tak dobrze mu to wytłumaczyłem.

– Wiesz co, synku? Teraz już wszystko rozumiem.

– To dobrze, tato. A obiecasz mi coś?

– Oczywiście, co tylko chcesz.

– Że czasem wrócisz wcześniej do domu. Że wyłączysz komputer wcześniej i pomożesz mi znaleźć moje klocki. Że opowiesz mi czasem bajkę, albo zjesz z nami kolację. Okay?

– Umowa stoi.

Przytulił mnie mocno i poczułem, że chyba zadziałało. Nie wiem, czy dotrzyma słowa. Ale wiecie co? Będę czekał. Nawet jeśli będzie późno, będę czekał. Bo nauczyłem się czekania. W tym jestem najlepszy.

  1. 6-latek szuka kontaktów z rodzicami, ale poczekaj jeszcze 5 lat to role się odwrócą… niestety. Taka kolej rzeczy. Czerp garściami puki możesz, dzieci szybko rosną i z czasem już nie jesteśmy dla nich całym światem.

Dodaj komentarz



Trending