
Jeden sklep, jedno miejsce, trzy różne osoby. Każda z nich ma własną historię, swoje tajemnice i traumy. Nigdy wcześniej się nie spotkali, ale jest coś, co sprawia, że ich ścieżki się przecinają. A czas przestaje być jedynie linią. Zaczyna być czymś, co wciąga ich w nieznane.
Godzina 22.17. To chwila, której nie da się zapomnieć. I choć nigdy nie wiadomo, co przyniesie, to czuć, że w powietrzu wisi coś nieuchwytnego. Chwila, która dzisiaj powtórzy się po raz kolejny. Co się dzisiaj wydarzy? Co, jeśli to, co wydaje się przypadkowe, wcale takie nie jest?
Ten jeden wieczór może zmienić wszystko.
Robert
Jestem w sklepie. Znowu. Nie jestem w stanie wytłumaczyć sam sobie, dlaczego ciągle tu przychodzę. Nie codziennie. Ale kilka razy w miesiącu. Po co? Przecież nienawidzę takich sklepów. Są obskurne, brudne i wiecznie nic w nich nie ma. A ludzie wpadają tu tylko w drodze do domu lub pracy, żeby kupić coś do picia. Albo fajki. Albo Bóg wie, co jeszcze. A jednak jakaś dziwna i tajemnicza siła sprawia, że ciągle tu wracam.
Spoglądam na zegarek. Jest 22.10. To ciekawe, że zawsze jestem w tym samym sklepie o tej samej porze. Jakby coś ciągnęło mnie tu za rękę. Właśnie teraz, właśnie tutaj. Zerkam na zimne światło jarzeniówek, które bije mnie po oczach i zdaje się dawać mi jakiś znak. Jakby mówiło do mnie: „Znowu jesteś. Wróciłeś.”
Jest cicho. Ta cisza zupełnie nie pasuje mi do sklepu całodobowego. Ale może to tylko moje wyobrażenie, bo przychodzę tu w czasie, kiedy normalni ludzie spędzają czas z rodziną. Nie ja. Moja rodzina rozpadła się już jakiś czas temu. Przeze mnie. Nie będę przechodził tej autospowiedzi po raz kolejny. Ten czas już minął, a ja ciągle błądzę i szukam ukojenia.
I może dlatego odwiedzam ten sklep regularnie. Kiedy za każdym razem przekraczam próg tego niewielkiego pomieszczenia czuję, że wchodzę do innego świata. Tak, wiem, jak to brzmi. Pewnie przesadzam. Ale staram się opisać sobie to uczucie jak najdokładniej. A to wciąż jest trudne. Ten sklep to dla mnie nie tylko delikatesy, ale coś znacznie głębszego. Coś znajomego. Albo wręcz odwrotnie. Coś zupełnie obcego, co poznałem już dawno temu.
Nie zastanawiam się nawet za bardzo nad tym, czego tutaj szukam. Po prostu zachowuję się jak automat. Mijam kolejne póki, dotykam palcami zakurzone półki pełne jakiegoś badziewia. Śmieszne to. Nigdy nie wiesz, czego będziesz potrzebować w środku nocy. Tutaj masz szansę to dostać. Ale nie przyszedłem tutaj znowu po to, żeby szukać sosu słodko-kwaśnego. Patrzę na te wszystkie produkty, ale traktuję je jako tło. Jako to, co wypełnia tę przestrzeń. Bo każdego wieczora, kiedy odwiedzam ten sklep, mój cel jest inny.
Po krótkiej wędrówce, jakby odwlekając to, co i tak nastąpi, zatrzymuje się przy lodówkach. Szukam tego, co zwykle. Coli. Gdzieś w podświadomości mam zakorzenioną myśl, że potrzebuję coli. Po co? Żeby się orzeźwić? Żeby uzupełnić braki cukru? Żeby poczuć, że ciągle jeszcze żyję? Zabawne. Nigdy nie byłem jej fanem. Nawet mnie po niej zatyka. A chwilę później znowu chce mi się pić. Dlatego tym bardziej nie rozumiem, dlaczego ciągle ją wybieram.
Ale gdzieś w środku wiem, że jej potrzebuję. Mam uczucie, że jest mi do czegoś potrzebna. Bo jeśli jej nie wezmę, to czuję, że coś jest nie tak. Wydaje mi się, że decyzja o wzięciu tej butelki będzie miała swoje konsekwencje. Jakby była kluczem do czegoś większego. Biorę więc tę cholerną colę i kieruję się do kasy.
Uświadamiam sobie, że nie jestem tutaj sam. Przechodzę obok jednej z alejek i widzę ją – dziewczynę z zeszytem. Patrzę na nią tylko przez chwilę. Coś mnie w niej niepokoi. Albo wręcz przeciwnie – coś mnie uspokaja. Ona nie zwraca na mnie uwagi. Piszę coś w zeszycie. Ma kaptur na głowie i widzę tylko jej ręce. Nie wiem, kim jest. Ale mam wrażenie, że ją znam. I że ona też mnie zna. Idę dalej, ale zastanawiam się, czy widziałem ją kiedykolwiek. Może w innych okolicznościach. Ale to chyba niemożliwe. Zapamiętałbym. Nigdy jej nie spotkałem. Chyba…
Chociaż…
Nie chcę teraz o tym myśleć. Nawet jeśli ją już kiedyś widziałem… to co z tego? Mnóstwo ludzi spotkałem pewnie więcej niż raz w życiu i nawet tego nie pamiętam. Spoglądam na zegarek. Jakbym na coś czekał. Jest 22.14. Gdzieś podświadomie wiem, że spędzę tu jeszcze kilka minut. Coś każe mi jeszcze tu zostać. Boże, nie jestem w stanie nawet określić co. Coś przyciąga mnie do tego miejsca jak magnes.
Podchodzę do kasy i chcę zapłacić za colę. Widzę kasjera, który wygląda jak postać z wosku. Bo nie rusza się zupełnie. Ciągle siedzi w tej samej pozycji. Jak długo można tak wytrzymać? Ostatnim razem, kiedy tu byłem, też zwróciłem na to uwagę. Jest taki… nienaturalnie spokojny. Nigdy się nie uśmiecha, nigdy nic nie mówi. Jego mina jest neutralna, tajemnicza. Wydaje się, że wie więcej, niż myślę. Tak jakby mnie znał i patrzył na mnie ze współczuciem. Ze zrozumieniem. A może z politowaniem. Potrząsam głową, starając odrzucić od siebie te dziwne myśli. Kasjer jak kasjer, ot co. Znudzony swoją codziennością. I tym sklepem.
Odwracam się w kierunku wyjścia. Ściskam w dłoni zimną butelkę i po raz kolejny nawiedza mnie dziwne uczucie. Takie coś w rodzaju deja vu. To uczucie wraca do mnie też w snach, które mam od jakiegoś czasu. I ten sam obraz. Światła na brudnym suficie, butelka coli, ciche kroki gdzieś obok mnie.
To moje wspomnienie. Coś, co wraca do mnie ciągle, bez ostrzeżenia. Nie chcę tego pamiętać. A jednak wracam myślami do tego dnia i do tego miejsca. Przeżywam ten moment jeszcze raz. Wychodzę ze sklepu i odwracam się jeszcze raz w jego kierunku. Widzę oczami wyobraźni te same światła, słyszę ten sam narastający ryk silnika. A potem widzę ją. Ciało na posadzce. Strugę krwi.
Z tej nierzeczywistości wybudza mnie lekkie dotknięcie ramienia. Ktoś mnie mija, widzę tylko tył jego głowy. Chłopak z telefonem przy uchu. I znowu wraca do mnie to uczucie. Wygląda znajomo? Widziałem go kiedyś? Słyszę urywek zdania, które mówi do kogoś po drugiej stronie. Coś o napoju. Śmieszne, że lubimy ten sam. Mam wrażenie, że to już kiedyś się wydarzyło. Jakby w innej rzeczywistości. Jakby to nie był przypadek.
Szukam kluczy w kieszeni i spoglądam na ciemny chodnik. Zauważam coś w rodzaju wstążki. Białej. Ją też pamiętam. Teraz już jestem pewien, że to nie przypadek kieruje mnie w to samo miejsce. Nie bez powodu tu wracam.
Wspomnienia znowu wracają. Zamieram i nie mogę się ruszyć. Stoję w miejscu. Nieruchomy. Gdzieś z oddali słyszę krzyk. Mężczyzny? Trudno mi to określić.
Po raz kolejny spoglądam na zegarek. Jest 22.17. Coś w tym czasie, coś w tej godzinie jest tak znajome, jakby było częścią moich wspomnień. Dzieje się teraz coś, czego nie jestem w stanie wytłumaczyć. Czego nie rozumiem. Wiem jednak, że ta godzina ma znaczenie. Jakby w tym właśnie momencie powinno zdarzyć się coś, co odmieni moje życie.
Czuję, że ta chwila jest tą, w której powinienem podjąć najważniejszą decyzję w moim życiu. Szukam odpowiedzi, które nie nadchodzą. Za każdym razem, kiedy to uczucie mnie nawiedza, tłumaczę sobie, że nie muszę podejmować żadnych decyzji. Że to poza mną. I po raz kolejny decyduję, żeby ruszyć dalej. W stronę samochodu. Wierzę, ze to nie moja sprawa. Ale im szybciej idę, tym bardziej czuję, że ktoś za mną idzie. Ta cała historia. Historia, która jest dziwna i niewyjaśniona.
Nie mogę oddychać normalnie. Coś mi w tym przeszkadza. To ciężar, który noszę w sobie od jakiegoś czasu. To nie wstążka. To mój błąd.
Odwracam się znowu, ale za mną nikogo nie ma. Ale jestem przekonany, że coś w tym sklepie, o tej konkretnej godzinie się wydarzyło. I coś musi wydarzyć się znowu. Że coś tu jest ukryte. I że jestem tutaj z jakiegoś konkretnego powodu.
Tylko nie wiem jeszcze, z jakiego.
Sara
Jestem w sklepie. Znowu. To jak rytuał, który powtarzam od jakiegoś czasu. Ale wiesz co? Nie umiem tu nie przyjść. Zawsze jestem tu o tej samej porze. Ale dzisiaj jestem trochę wcześniej, może zauważę coś, co wcześniej przeoczyłam. Jest 22.10.
Wcześniej przychodziłam tu po to, żeby zrozumieć. Potrzebowałam przepracować to jeszcze raz. Znaleźć odpowiedź na wszystkie pytania. A może tylko na jedno – dlaczego?
Dzisiaj jest jakoś inaczej. Czuję się dziwnie, jakby to wszystko, co mnie otacza było nierealne. Jakby było snem. Albo wytworem mojej wyobraźni. Wiesz co najbardziej mnie zadziwia? Że nie pamiętam momentu, kiedy przekraczam próg tego sklepu. W jakiś niezrozumiały dla mnie sposób po prostu się tutaj znalazłam. Jedynie godzina się zgadza. 22.12. Minuty płyną niemiłosiernie szybko.
Wyciągam zeszyt. Tak jak zawsze. Klękam przy jednej z półek i zastanawiam się, co się wydarzy. Ta cholerna jarzeniówka znowu świeci prosto na pogięte kartki. I wtedy cofam się w czasie. Przypomina mi się tamten dzień. Próbuję to poukładać, ale w mojej głowie jest tylko chaos. To dlatego mam ten zeszyt. Żeby niczego nie przeoczyć.
Byłyśmy tu wtedy. Obie. Dwie połówki. Jak zwykle śmiałyśmy się głośno z czegoś, czego nawet już nie pamiętam. Ale pamiętam jak wyglądała. Miała tę idiotyczną kurtkę ulubionego zespołu muzycznego, którą zabierała za sobą wszędzie. Kochałam ją. Byłyśmy siostrami i rozumiałyśmy się jak nikt inny.
A teraz jestem tutaj tylko ja. Połówka tej samej, jednej osoby.
Nie piszę jeszcze nic, jakby czekając na natchnienie. Patrzę na regały i widzę, że pewne rzeczy się nie zmieniają. Produkty są takie same, ale ja czuję, że dzisiaj one patrzą na mnie jakoś inaczej. Jakby próbowały mi coś powiedzieć, podpowiedzieć, wskazać drogę. A ja ciągle tego nie rozumiem.
Zaczynam coś pisać. Nie jestem w stanie powiedzieć, co to jest. Po prostu ręka z długopisem sama przesuwa się po kartkach. Kątem oka dostrzegam tego faceta, który stoi przy lodówce z napojami. Widzę, jak sięga po butelkę coli. Nie wygląda szczególnie znajomo. Facet, jakich pełno. Obserwuję chwilę jego ruchy, wyglądają dziwnie znajomo. Świruję już. Odbija mi.
Zastanawiam się, po co tutaj przyszłam. Po raz kolejny. Czego tutaj szukam? Co mnie tu przyciąga? Czasem dla pozorów udaję, że coś kupuję. Jakiegoś batona albo chusteczki. Nie chcę, żeby to wyglądało tak, jakbym czegoś szukała. Albo na coś czekała. Ale taka jest prawda. Za każdym razem, kiedy tutaj jestem, na coś czekam. Na coś, co ma się tutaj wydarzyć. Coś, co w końcu da mi odpowiedź. I spokój.
Czasami ją czuję. Czasem mocniej, czasem mniej. Ale wiem, że gdzieś tu jest. Czasem myślę, że pojawia się w moich myślach i prosi mnie, żebym pozwoliła jej odejść. Że czasu nie uda mi się cofnąć. A uzyskanie odpowiedzi nic nie da.
Spoglądam na zeszyt i przestaję pisać. Na chwilę. Zastanawiam się, jaki jest cel tego wszystkiego? Czy te moje zapiski o snach, myślach, wrażeniach coś przyniosą? Ale przekonuję sama siebie, że każde zdanie to element układanki, której nie potrafię ułożyć. A zeszyt jest niemym świadkiem tego, co się dzieje. Co już się wydarzyło i co jeszcze ma się wydarzyć.
Za chwilę znowu stanę do walki z chwilą, na którą czekam. W moich snach i myślach widzę nas obie, spacerujące po tym sklepie. Między tymi półkami. To ja namówiłam ją do tego, żebyśmy zaszły tu na chwilę. Zachciało mi się pić i pomyślałam o butelce coli. Szybkie zakupy, a potem dalej w kierunku naszego przeznaczenia. Przeznaczenia, które nadeszło szybciej, niż mogłabym się tego spodziewać. Jest 22.15.
Mam wrażenie, że coś mnie obserwuje. Tak, coś. Czuję, jakby to cały sklep mnie obserwował. Jakby żył, był prawdziwą istotą. Jakby rejestrował każde moje westchnienie, każdy ruch i grymas twarzy. A może to tylko ten kasjer? Ten z nieruchomą twarzą, siedzący na stołku pod ścianą z papierosami i patrzący gdzieś w nieznanym kierunku? On zawsze tutaj jest. Czasem myślę, że on coś wie. Coś widział. Był świadkiem czegoś, czego nie rozumiem. Staram się znaleźć w swojej głowie jak najbardziej dokładne wspomnienie tamtego wieczoru żeby go odnaleźć. Na próżno. Wspomnienia są zbyt mgliste, żeby coś z nich odczytać.
Czuję wibrację na ręku. To zegarek spieszy z przypomnieniem. Jest 22.17. Nadszedł ten moment. I właśnie teraz czuję falę przerażenia, która niczym sztylet przeszywa moje ciało. Wiem, że to już kiedyś się wydarzyło. I teraz wraca. Widzę ten moment w swoich snach. I wciąż czuję się winna. Ten moment nie daje mi spokoju. Mówi mi, że mogłam zrobić więcej.
Wracam do tamtego dnia. Widzę siostrę leżącą na zimnej podłodze. Z tym pustym wzrokiem, szukającym ratunku w brudnym suficie. I ja obok niej. Sparaliżowana. A wokół krzyk, dźwięk szybkich kroków. I ten facet, który wydaje się dziwnie znajomy. I wstążka, którą podniosłam z podłogi, kiedy było już po wszystkim.
Wspomnienie tamtego dnia jest dla mnie ciężarem, przez który nie mogę oddychać. Nocami czuję, jakby coś siadało na mojej klatce piersiowej. Coś, co czeka, aż się z nim policzę. Aż dokonam rachunku sumienia i pogodzę się ze swoimi grzechami. Może wtedy da mi spokój.
Przekonuję sama siebie, że odkupiłam swoje grzechy. Ale nie czuję ulgi. Ciągle coś mnie uwiera, coś wiążę mnie z tym miejscem. I ja nie mogę stąd uciec.
Znowu coś piszę. Chcę coś powiedzieć, ale słowa nie układają się tak, jakbym tego chciała. Wtedy widzę drugiego z nich. Przechodzi obok mnie, jakby się spieszył. Coś kupuje, a potem wybiega ze sklepu. Nie jest zainteresowany tym, co się stało. Nie chce być tego świadkiem, nie chce mieć problemów. Czy mogę mieć do niego pretensje?
Spoglądam na zeszyt i widzę na kartce jedno zdanie: „Nie pozwól, żeby to się powtórzyło”. Tylko, że ciągle tego nie rozumiem. Wiem, że muszę coś zrobić, ale ciągle nie wiem, co to miałoby być. Wstaję z kolan i czuję, że coś wraca do mojej głowy. Jakieś wspomnienie. Jest bardzo odległe, ale wiem, że ma znaczenie. Wiem, że tu chodzi o coś więcej. Nie chodzi o cholerną butelkę coli, nie chodzi o sklep. Chyba. Coś chce odwrócić moją uwagę. I to powtarza się co jakiś czas. Ale nie potrafię tego zrozumieć, więc to zapisuję.
Często śni mi się, że idziemy razem. Że wchodzimy do sklepu, kupujemy colę i wychodzimy. A ona odwraca się do mnie i znowu głupkowato się uśmiecha. Mówi do mnie coś, czego nie rozumiem. A potem znika. I zostaje to światło i cholerny dźwięk drzwi.
Chcę wiedzieć, dlaczego to się stało. Dlaczego wtedy. Dlaczego tam. I dlaczego to wszystko nie daje mi spokoju, chociaż minęło już tyle lat.
Ale coś mi mówi, ze odpowiedź jest właśnie tutaj. W tym sklepie. W tych lodówkach, w tym zapachu świeżo umytej podłogi. W tych spojrzeniach ludzi, którzy też tutaj przychodzą. Bo każdego wieczoru, kiedy tutaj jestem, oni tez tutaj są. Nie tylko ja kręcę się w kółko udając, że czegoś szukam. I wiem, że oni też są tutaj z jakiegoś powodu. Też czegoś szukają. Może byli częścią tego wieczoru, o którym chciałabym zapomnieć. Może wszyscy wracamy tutaj, bo ktoś lub coś chce nam wskazać drogę do wyjścia.
Michał
Jestem w sklepie. Znowu. W dłoni trzymam telefon i niby z kimś rozmawiam. Niby, kurwa. Ten niby-głos pomaga mi udawać, że wszystko jest spoko. Że jestem normalnym gościem, który wpada do sklepu po colę, bo zachciało mi się czegoś słodkiego. Ale każdy kurwa wie, że to nie cola. To nigdy nie jest tylko cola.
Sam nie wiem, o co mi chodzi. Mam dziesięć innych sklepów po drodze, a mnie ciągnie właśnie do tego konkretnego. Po jaką cholerę? Nie wiem, jak Wam to wytłumaczyć, ale po prostu muszę tu być. Zawsze wieczorem. Zawsze po 22.
Mogliby naprawić albo wymienić te cholerne światła. Wpieprzyli jakieś przedwojenne jarzeniówki i zadowoleni. Ale czego ja oczekuję od takiego miejsca i od kasjera, który jest tu za karę? A może on jest właścicielem? Jeszcze lepiej. Zamiast ogarnąć temat, ten siedzi za kasą i nie raczy się ruszyć. Nawet nie reaguje jak się coś do niego mówi. Tylko się tak jakoś dziwnie patrzy, jakby był jakiś nienormalny. Ale ten gość ma w sobie coś, czego nie potrafię wytłumaczyć. Myślę czasem, że go znam, że widziałem go już kiedyś. Że przypomina mi kogoś. Kurwa, oszaleję zaraz.
Te głupie światła przywołują wspomnienia, o których od wielu lat staram się zapomnieć. Teraz jest tak samo. Wydaje mi się, że moja wyobraźnia płata mi figle. Bawi się mną jak małym dziecięcym samochodzikiem. Samochodzik. Taak, chyba znowu widzę to wyraźnie. Albo śnie? Sam już kurwa nie wiem. Wiem tylko, że jadę samochodem. Pokłóciłem się z ojcem. Podobno „nie ogarniam życia”, „nie mam planu”, „zmarnuję sobie życia jak matka”. Chcę uciec od tego życia, chce pojechać, choćby kupić pierdoloną colę. Byle znowu nie słuchać jego gadania. Pewnie, że jadę za szybko. W dupie to mam. Najwyżej skończę ze sobą raz na zawsze i będzie z głowy. Dzwoni mi telefon, ale nie odbieram go. Jak debil wpadam na pełnej prędkości na parking i nie jestem w stanie zahamować. A potem to już nie wiem. Dziewczyna… Światła sklepu odbijają się w jej oczach. Leży. Jest bardzo cicho. Wpatruje się tylko ciekawie w jakiś punkt na suficie.
Daję sam sobie liścia i od razu wracam do rzeczywistości. Tylko tak mówię, bo moja granica między tym co realne, a moja fantazją, już dawno zniknęła. Chcę wyjść z tego sklepu, ale coś mnie zatrzymuje. Nogi mam ciężkie, jakby przyczepione do tej śmierdzącej tanim płynem podłodze. Wiem, że to każdy mój grzech ma ciężar fizyczny i pozwala mi się ruszyć. Zerkam na zegarek. 15 minut po 22. Według moich obliczeń jeszcze 2 minuty i będzie po wszystkim. I wrócę tu za jakiś czas, żeby przeżyć to samo. Co mam, kurwa, zrobić, żeby to się skończyło? Moje wyrzuty sumienia kiedyś mnie zabiją. Serio. A mimo to nie szukam rozwiązania. Nie szukam odpowiedzi.
Jakiś facet przy lodówce. Czegoś szuka i chwilę później widzę, że trzyma w ręku butelkę coli. Nie tylko ja potrzebuję cukru. Dobrze wygląda. Widać, że jest zadbany, ogarnia swoje tematy. Może by do niego zagadać? Zapytać go, czy też nie może spać? Czy też ma jakiś problem? Rezygnuję tego, bo w sklepie nie szukasz odpowiedzi.
W sklepie jest ktoś jeszcze. Dziewczyna w kapturze, zeszyt w rękach. Jestem ciekawy, co takiego ciekawego zapisuje, akurat w tej norze. Może też nie potrafi zostawić tego miejsca w spokoju?
Stwierdzam, że nie obchodzi mnie to. Chcę kupić tylko tę colę i stąd wyjść. Wbijam wzrok w podłogę, ale zamiast niej w oczach pojawia się ten chodnik. A na nim coś czerwonego, jakby smuga. To krew? Może. Obok coś białego, drobnego. Co to kurwa jest? Jakaś wstążka?
W końcu jest. 22.17. Godzina prawdy. Oddycham płytko, czuję krople potu na całym ciele. Mój telefon milczy. Tym razem nikt nie dzwoni. Nie w tym momencie. A może dlatego, że nikomu już nie jestem potrzebny.
Boże, jeśli istniejesz, powiedz mi kurwa, co mam zrobić? Jak mam się z tego uwolnić? Próbowałem wszystkiego. Terapii, alkoholu, używek. Wiele razy prosiłem Cię o pomoc. A Ty ciągle wysyłasz mnie tutaj. Do tego pieprzonego sklepu. Jakbym tu miał znaleźć odpowiedź. A ja ciągle kurwa nie wiem, o co Ci chodzi.
Mówią, że nic nie dzieje się bez przyczyny. Że każde działanie ma swój skutek. Gdybym wtedy wyjechał z domu 10 sekund później, nigdy nie wróciłbym do tego sklepu. Nie wiem, kim ona była. Nigdy się tym nawet nie zainteresowałem. Nie wiedziałem, że była z siostrą. Nawet nie wiedziałem, że ją zabiłem. Po prostu uciekłem. Znaleźli mnie, przesłuchali. Ale nie ukarali mnie, bo znaleźli przyczynę – zła widoczność, nieszczęśliwy wypadek. Tylko ja wiem, co zrobiłem. I wiem, że nie uciekłem tylko wtedy. Uciekam każdego dnia od tamtego momentu.
I tak wracam tutaj co roku. Do tego sklepu, o tej samej porze. I nie, kurwa po colę. Po coś innego. Tylko ja wiem, że wracam po karę. Albo po wybaczenie. Chociaż nie wiem, czy mam prawo na nie liczyć.
Czy dzisiaj, dokładnie o 22.17 w końcu pogodzę się z tym, co się stało? Wątpię, kurwa. Znowu wychodzę ze sklepu. Drzwi za mną zamykają się, a ja wiem, że znowu uciekłem. Że znowu nie wyciągnąłem wniosków. Że znowu niczego się nie nauczyłem. Tak jak wtedy, kiedy wpadłem tutaj tylko po napój. Ale nie wyszedłem z niego tylko z napojem. Wyszedłem z wielkim ciężarem w sercu. I nie wiem, czy kiedykolwiek się go pozbędę.
Kurwa.
Jakub
Są w sklepie. Znowu. Zawsze przychodzą. Zawsze w tej samej kolejności. Zawsze o tej samej porze. Zawsze w tym samym celu. Widzą siebie nawzajem, ale nie są świadomi swojej obecności. Nie wiedzą, że są w tej samej opowieści. Że ich los jest zapisany właśnie tutaj, właśnie w tym momencie.
Najpierw przychodzi on. Facet w garniturze, który wpatruje się w lodówkę, szukając czegoś, co stracił dawno temu. Lodówka jest miejscem, który odzwierciedla jego życie. Pełne wyborów i decyzji, których on nie potrafi podjąć. Wybór przed którym staje, jest dla niego więzieniem. Czy po raz kolejny wybierze zapomnienie? Czy stawi czoła swojej przeszłości? Czy zmierzy się z tym, co nie zostało rozwiązane?
Prawie w tym samym momencie do sklepu wślizguje się ona. W kapturze, z pochyloną głową, z zeszytem w ręku. To dla niej narzędzie zrozumienia, które jest jednak tylko zapisem czegoś, czego nie można zatrzymać. To jakby zbiór niedopowiedzianych historie, które, choć zapisane na kartkach, nie mogą zostać przemilczane. To zbiór przemyśleń, emocji i myśli, które mają być próbą manipulacji czasem, którego nie można zatrzymać.
A na końcu pojawia się ten trzeci. Zawsze przychodzi z telefonem w ręce. Czuje się obco, nie wie, co właściwie robi w tym sklepie. Jego najciężej jest mi odczytać. Jest zniechęcony, ale jego oczy mówią co innego. Jest w nich niepowtarzalny ból, zmęczenie, rezygnacja. To on to wszystko zaczął i on będzie ostatnim, który musi podjąć decyzję.
Spokojnie spoglądam na zegarek. 22.10. Jest jeszcze sporo czasu. Wszystko musi się ułożyć według z góry ustalonego planu. Mojego? Nie, ktoś inny sprawuje nad tym kontrolę. A ja? Ja jestem tylko pracownikiem tego sklepu i odgrywam swoją rolę.
W zasadzie to nie wiem, jak długo tu pracuję. Może rok. A może wieczność. Nie mam umowy, nie mam grafika, nie mam nawet kierownika. A jednak każdego dnia, o tej samej porze, podnoszę tę metalową kratę i wchodzę do środka. Jarzeniówka na suficie miga, jakby dawała znać, że to już czas. Kiedy spotkamy się tutaj po raz ostatni?
Pozwalam im, żeby się rozejrzeli. Żeby poczuli zapach gum do życia, tanich hot dogów i świeżo umytej podłogi. Żeby ich ciała rozpoznały to miejsce, zanim mózg się zorientuje. Czy tym razem dokonają właściwych wyborów? Czy w końcu zrozumieją, że są częścią większej układanki? Że to wszystko jest zapętlone? Że wszystko wraca? Właśnie w tej godzinie. Właśnie w tym sklepie.
Ja jestem tutaj po to, żeby dopilnować, aby wszystko wyglądało tak samo jak zawsze. Układ sklepu nie może się zmienić. Musi być identyczny – chłodnia z napojami, gumy przy kasie, regał z makaronami pod ścianą. Każdy szczegół jest ważny, bo każdy jest częścią tego rytuału.
Wybija 22.17. Wstrzymuję oddech. Czekam.
To jest właśnie ten moment, kiedy czas w tej przestrzeni się zatrzymuje. Prawie niezauważalnie. Nie są w stanie wychwycić tego momentu, ale czas jest zamrożony. Specjalnie dla nich. Bo to oni są bohaterami w tej pętli. To oni muszą podjąć swoje decyzje jeszcze raz, właśnie teraz. Każda decyzja ma swoje konsekwencje.
Jestem spokojny i przypominam sobie bardzo dokładnie moment, kiedy to się zaczęło. Siedziałem za kasą, tak jak teraz. Byłem nowy, zestresowany. Najpierw pojawił się facet w garniturze, który szukał czegoś do picia. Chwilę po nim wbiegła dziewczyna, a za nią druga, chyba jej siostra, z zeszytem w ręku. I właśnie ona wybiega ze sklepu pierwsza, tracę ją z oczu. A potem ten chłopak… po prostu wpadł prosto w nią. Nie patrzył.
Pamiętam ten dźwięk bardzo dokładnie. Nie jestem w stanie opisać odgłosu, który robi rozpędzone auto, które zatrzymuje życie. Zeszyt upada na ziemię, otwiera się na jakichś dziewczęcych zapiskach.
Nie jestem w stanie powiedzieć, czy to miejsce istniało już wcześniej. Czy może zostało stworzone tego dnia? Czy za każdym razem, kiedy otwieram drzwi tego sklepu, otwieram czas i przestrzeń, żeby pozwolić im zmierzyć się z ich demonami? Żeby wrócili do tamtych chwil i swoich wyrzutów sumienia, lęków i wspomnień?
Dokładnie o 22.17 ich czas się zatrzymał, a ich losy zostały na zawsze ze sobą splątane. Są częścią tej samej, smutnej opowieści. Ale to też moment, kiedy mają szansę na początek czegoś nowego, w zależności od tego, jak zdecydują się zmierzyć z rzeczywistością.
I dlatego wracają. Zawsze o tej samej godzinie. Zawsze do tej samej chwili. Zawsze do tego samego miejsca. A ja? Ja zostałem. Bo ktoś musi otwierać i zamykać drzwi. To miejsce jest jak pętla. Wraca i domaga się rozliczenia. A oni są więźniami tej pętli, bo nie potrafią uwolnić się od własnych błędów. A ja jestem świadkiem wszystkich wersji tej samej historii. Świadkiem momentu, kiedy oni znajdą swoją prawdę.
Ale nie mogę im pomóc. Mogę tylko stać i się przyglądać. I liczyć na to, że tym razem znajdą swoje ukojenie. Który to już raz? Nigdy tego nie liczę. Ale czuję, że dzisiaj może być ten dzień, kiedy któreś z nich popatrzy na te wydarzenia inaczej. Zrozumie swoje błędy. I już nie wróci.
Wtedy zauważam znajomą poświatę za brudną szybą. To ona, ta sama dziewczyna, którą widziałem kiedyś. Której życie zostało przerwane właśnie tutaj. Właśnie o tej godzinie. Spogląda przez szybę na nich troje. I uśmiecha się. Ledwie zauważalnie.
I znika.
Facet w garniturze bierze butelkę coli i wychodzi. Dziewczyna w kapturze zamyka zeszyt. A facet z kluczykami od samochodu przestaje rozmawiać przez telefon.
Koniec.
Mogę odetchnąć. Czy to był ten dzień? Nie wiem. Być może niedługo znowu tu wrócą. Może ten właściwy dzień musi nadejść. A ja muszę cierpliwie poczekać.
Nie mogę teraz wyjść.
Muszę jeszcze posprzątać.





Dodaj komentarz