
Dzisiaj dostałem maila od Najwyższego. Żadnego „Dzień dobry”, „Niech będzie pochwalony”, albo „Szczęść Boże”. Tylko tak jakoś sucho, bezdusznie, bezlitośnie. Napisali mi, że nie jestem już potrzebny. Że dziękują mi za moją wieloletnią posługę, ale czasy się zmieniły i Niebo musi przejść restrukturyzację. Rozumiesz to? Niebo przechodzi restrukturyzację. To jest dopiero gruby temat. Więc tam też doszedł globalny kryzys. No i niestety w związku z tym, większość aniołów stróżów musi zostać odesłanych na „wcześniejszą emeryturę”.
Tyle lat pracy. Nie liczyłem ile dokładnie, ale pewnie koło tysiąca. I potraktowali mnie jak byle kasjera z dyskontu. Żadnego pakietu pożegnalnego, żadnego oficjalnego pożegnania, żadnej odprawy. Nawet skrzydła kazali mi oddać, bo okazało się, że te też były wypożyczone na czas pracy.
Siedzę więc sobie teraz na tej metafizycznej ławce przed Niebiańskim Urzędem Pracy i liczę na to, że na stare lata ktoś mnie jeszcze przyjmie. Nie jestem najmłodszy, ale mam doświadczenie. Spójrzmy tylko na moje CV. Zobacz. Jest pełne cudów, niebiańskich interwencji i cudownego unikania kostuchy. Tylko, że co z tego? Teraz to wszystko na nic. Bo wiesz, wydaje mi się, że w dzisiejszych czasach nikt już nie potrzebuje anioła stróża. Widziałeś tych wszystkich poprawnie żyjących? Nagle wszyscy na prawidłową ścieżkę weszli. Nie podejmują już ryzykownych decyzji. Teraz wszyscy mają GPS, zegarki mierzące wszystkie parametry życiowe, karty do klubów fitness, psychoterapeutów i ubezpieczenie na życie z pakietem na nieszczęśliwe wypadki. Nudni. Odpowiedzialni, że się zrzygać można.
Ah, ile miałem zabawy przez cały ten czas! Jakich to asów przyszło mi pilnować, żeby sobie krzywdy nie zrobili. Wiesz, my aniołowie to jesteśmy tacy jak prawnicy z urzędu. Dostajesz kogoś do opieki bez większego wyboru. I miałem takiego jednego, wiele lat temu. No chyba mój ulubieniec. Nie śmiej się, ale Sebastian było mu na imię. Co gość błądził, to nie mam pytań. Każda decyzja, którą podjął, była zła. Absolutnie nietrafiona. No pecha miał koleś nieziemskiego. Miał GPS, ale prowadzący go non stop prosto do katastrofy. Dobrze, że nie był moim pierwszym, to miałem trochę doświadczenia. A roboty przy nim było mnóstwo. Nawet nie wiem, ile razy dziennie musiałem go ratować. Raz mało nie umarł przez toster. Innym razem wziął nieco za dużo jakiegoś proszku. Nie jestem znawcą i nie wiem dokładnie, co to było, ale na moje nie powinien tego brać. Aż tu nagle, chłop trafił na kobietę, która wybiła mu z głowy wszystkie te głupoty. Kupił smartwatcha, zainstalował jakąś aplikacje, która powiedziała mu jak żyć. I koniec. Teraz nawet nie potknie się o własne ego.
Po Sebastianie miałem chwilę przerwy, bo kazali mi odpocząć po takim wysiłku. Coś jak zasłużony urlop. Ale nie posiedziałem za długo, bo dostałem kolejnego asa. Mirek. Facet miał ręce do roboty, to muszę przyznać. Ale miał też prawdziwe serce do demolki. Pracował na budowie. No i wiesz, co dalej. Klasyka. Palił jak smok, pił do każdego posiłku. No walił się z życiem po ryju jak bokser bez trenera. Gdyby nie ja, to pewnie zabiłby się z 15 razy dziennie. Próbowałem chować mu alkohol, ale miał jakiś dziwny dar, o ironio, z niebios, i zawsze potrafił go znaleźć. Któregoś razu połknął gwoździe, bo myślał, że to tabletki na ciśnienie. Nie pytaj. Któregoś razu odpalił fajerwerki w zamkniętym garażu. Oczywiście był w środku. Jakimś cudem i z moją pomocą przeżył. A później? Coś go zabolało w klatce, poszedł na terapię, kupił Volvo i zaczął mówić jakieś dziwne „namaste”. A ja znowu zostałem bez roboty.
Ostatnim moim podopiecznym był Adaś. Taki o zwykły gość. Chroniłem go najdłużej, bo prawie 20 lat. Od maleńkiego, kiedy to skakał w stodole z belki pod sufitem na siano, a ja dbałem o to, żeby trafił. Miał naprawdę dobre serce, ale mózg jakby na permanentnym urlopie. Potem był studentem i próbowałem wybić mu z głowy miłość do dziewczyny, która pisała wiersze o śmierci i miała smoka wytatuowanego na plecach. Wydawało mi się, że było nam razem dobrze, aż tu nagle Adaś dowiedział się o Chacie GPT, zapytał go, w jaki sposób podejmować decyzję i bum. Algorytm odpowiedział mu tak dobrze, że od tamtej pory już mnie nie potrzebował. Ostatni raz do mnie napisał, jak mu się zepsuła kuchenka, ale zanim wysłałem mu elektryka, wyszukał na Youtube jak to naprawić i moja interwencja była niepotrzebna.
Nie mogę się dziwić, że jestem niepotrzebny. Wcześniej ludzie potrzebowali ochrony przez całą dobę. Teraz mają slow life, zdrową żywność i zero ryzyka. Każdy jest fit, wszyscy abstynenci, każdy sie dwa razy zastanawia przed podjęciem decyzji. A ja zostałem sam. Bez celu. Bez sensu. Bez kogokolwiek, komu można by było uratować życie przynajmniej jeden raz.
Nie myśl, że nie próbowałem czegoś innego. Najpierw chciałem być coachem. Tylko, że nikt nie chciał słuchać rad od kogoś, kto w zasadzie nie ma nawet PESELu. Jak to stało się modne, to zostałem influencerem. Próbowałem robić, co się da. Wiesz, jakieś story z chmurki, fajne hashtagi typu „#dobro”, „#miłość”, „#interwencja”. Tylko że zero zasięgu. Nic. Jakieś lajki z litości, 20 wyświetleń. Może to przez to, że nie mam twarzy? Albo przez to, że nie reklamuję gum do żucia?
Dzisiejsi ludzie nie potrzebują bohaterów takich jak ja. Nie potrzebują niewidzialnej ręki losu, która uchroni ich od błędów i katastrof. Ludzie się nie modlą, tylko googlują co sie da. „Boli mnie kolano – czy to rak, czy pozostałość po upadku w dzieciństwie?”. My już nie jesteśmy dla nich przydatni. Zostaliśmy zastąpieni przez algorytmy.
A tak chciałbym być doceniony! Dostać jakieś miejsce wśród tych najbardziej zasłużonych. Dlaczego nikt nie pamięta tych wszystkich wielkich rzeczy, których dokonałem? Dlaczego nie pamiętają o tej biednej rodzinie w tym samochodzie, który przesunąłem o centymetr, żeby nie roztrzaskała go ciężarówka? Albo o tym facecie, któremu podpowiedziałem, żeby nie pił kolejnego drinka i nie dzwonił do byłej?
Nie jestem na to zły. Jestem po prostu chyba zmęczony. Wiesz, może to i dobrze, że ludzie już mnie nie potrzebują. Może wystarczy już tego ratowania ich przed nimi samymi. Może udało im się dorosnąć. A może są tak zagubieni, że nie zauważyliby nawet mojej obecności.
I teraz siedzę sobie na tej ławce sam. Ze swoimi skrzydłami schowanymi w reklamówce z Biedronki, które zaraz oddam do działu rzeczy używanych. Nikt nie da mi już etatu, teraz wszystko zastępują maszyny, albo biorą tych, co to mają więcej wigoru. Freelancerem też nie zostanę, bo kto mnie wynajmie? Pozostaje mi tylko żyć nadzieją, że znajdzie się ktoś, kto będzie mnie potrzebował. Komu jeszcze się do czegoś przydam. Kto wyjdzie nocą na dach z parasolką i głową pełną głupich pomysłów.
Wtedy wrócę. Odnajdę swoje stare skrzydła. I znowu będę mógł komuś podłożyć poduszkę, która uratuje go przed upadkiem.





Dodaj komentarz